derywat

Odpoczynek

2009-03-29T21:29:00.002+02:00

Jak widać, nic tu się nie dzieje ostatnio. Odpoczywam od bloga i od fotografii. Dopadł mnie przesyt fotograficzny. Zbyt duża ilość bezsensownych zdjęć... sama niestrawna papka... nawet nie mam apetytu spróbować czegoś bardziej wykwintnego. Czas się przegłodzić trochę.

Zestaw wypoczynkowy mało używany od 1zł bcm, 2009

Opróżniania szuflady ciąg dalszy...

2009-03-01T18:14:00.001+01:00

East Sands, 2008
St. Andrews, Szkocja

W pogoni za...

2009-02-22T19:10:00.001+01:00

Dążę do lepszej fotografii.

Ale co to niby znaczy?

Technika? Trochę tak, ale zbyt łatwo można ulec pogoni za doskonałą techniką. O wiele za łatwo... Coraz lepszy sprzęt pozwala na więcej, coraz większe umiejętności pozwalają osiągnąć więcej... Ma to swoją cenę - ogranicza. Widzisz kadr, i zamiast go łapać, odruchowo zaczynasz myśleć o technice, o ograniczeniach, o tym, że w tych warunkach, tym sprzętem nie zrobisz zdjęcia idealnie... w bardzo zaawansowanym stadium tej przypadłości może nawet stwierdzisz, że nie warto wyciągać sprzętu. Innym razem spróbujesz dyskretnie uchwycić moment w trudnych warunkach - pogoń za doskonałością techniczną spowodowała, że przewidując te warunki zabierzesz superostry, jasny, stabilizowany zoom - wielki i ciężki. Z takim kawałkiem szkła nie ma mowy o dyskrecji... I na co wtedy ideał techniczny? A na koniec, wyszukujesz tylko "okazje" zdjęciowe, dające możliwość wyśrubowania techniki...

Owszem, są dziedziny fotografii, w których doskonała technika to podstawa.
Owszem, warto osiągnąć wysoki poziom techniczny.
Warto też wiedzieć, kiedy nie warto przedkładać techniki ponad fotografię.

I Shot the Sheriff, 2008
Edynburg, Szkocja

Szkocka pogoda

2009-02-15T18:45:00.000+01:00

Słyszę marudzenie, że miałem zbyt dobrą pogodę w Szkocji. Otóż miałem też niedobrą, złą, bardzo złą i nawet nijaką. Czasami wszystkie typy pogody, łącznie z dobrą i bardzo dobrą, w ciągu kilku godzin. Zdjęć mam najwięcej przy pogodzie w miarę dobrej, bo nie lubię jak mi pada na soczewki. W złej pogodzie mam tylko takie pocztówki jak poniżej. Marudzący zadowoleni?

Discovery, 2008
Dundee, Szkocja

Czekam na konsekwencje

2009-02-08T18:30:00.001+01:00

Zdradziłem fotografię. Spróbowałem harmonijki diatonicznej i już wiem, że to będzie długi i burzliwy związek... Piękne kształty, brzmienie... to uczucie, gdy tchnieniem wprawiam w drżenie stroiki... Na razie jestem na etapie początkowym - cieszę się, że mogę wydawać dzwięk. W odniesieniu do fotografii, to jak odkrycie, że naciśnięcie spustu migawki powoduje zrobienie zdjęcia...
Dlaczego zdradziłem? Nie wiem, jakoś to za mną chodziło ostatnio... widzę dużo podobieństw w muzyce i fotografii. Widzę też jedną zasadniczą różnicę - fotografia zamraża moment, utrwala. Muzyka jest jak mandala usypana z niezliczonej ilości ziaren piasku - z ostatnią wybrzmiałą nutą rozwiewa się na wietrze...
Czekam, co z tego wyniknie...

Bus stop, 2008
Edynburg, Szkocja

Zdaje się, że przespałem jeden miesiąc

2009-01-31T19:55:00.001+01:00

Trzeba się wreszcie ruszyć i coś napisać... w końcu to już nowy rok... nawet chiński. Miałem jakiś fotowstręt ostatnio, ale możliwe, że mi już przechodzi. Na dworze zimno, ciemno, mokro - czasem zimno, ciemno i mokro naraz - więc nie chce mi się łazić z aparatem. W zasadzie to nic mi się nie chce, ale żeby mi blog nie zardzewiał powrzucam jakieś zdjęcia... może nawet będzie mi się chciało za jakiś czas coś napisać...

Fotograf, 2008
St. Andrews, Szkocja

Postanowienie noworoczne

2008-12-31T23:59:00.002+01:00

Postanowiłem na nowy rok postanowić sobie, że zostanę wielkim myślicielem. Będę wiele myślał wielkich myśli. I nikt nie będzie wiedział jakich, bo przecież nie zostanę wielkim mówcą czy wielkim pisarzem... A po świętach jestem o kilka kilogramów bliżej wielkości...

Nie samym chlebem...

2008-12-25T10:05:00.001+01:00

Zeżarłem ducha świąt...

przereklamowany...

ciężko strawny
i chyba trochę nadpsuty.

Życzenia

2008-12-23T10:00:00.001+01:00

życzenia złożone
na pół
do koperty
znaczek
stempel

załatwione...

Międzynarodowy Festiwal Rzeźby Lodowej, Poznań, 2008

jeden, dwa, dużo, mnóstwo...

2008-12-17T23:11:00.000+01:00

Zmieniałem dzisiaj obiektyw 9 razy, 72 razy naciskałem spust do połowy, zbyt wiele razy naciskałem spust do końca... Jutro sprawdzę, czy zrobiłem jakieś zdjęcie...

NIC

2008-12-16T10:33:00.001+01:00

Opowieści o mistrzu Meng Shu - opowieść pierwsza

2008-12-11T08:00:00.004+01:00

Pewnego dnia mistrz Meng Shu zadumał się widząc szczelinę między cegłami w murze. W szczelinie tej zobaczył mnóstwo pełzających stworzeń, dążących sobie tylko wiadomymi pełzającymi ścieżkami do swoich pełzających celów. Większość pełzała stale na tym samym poziomie, niektóre dążyły w górę, niektóre trafiały niżej. Wszystkie w szczelinie, pod ciężarem cegieł powyżej. Jedno nierozważne stworzenie zbliżyło się zbyt blisko do krawędzi i stoczyło się z muru. Chociaż znalazło się poza swoim światem, nie widziało jednak tego, co zobaczył mistrz Meng Shu. Nie widział tego także uczeń mistrza, więc Meng Shu im nie wyjaśnił...

szczelina, 2008

późna jesień

2008-12-09T08:00:00.003+01:00

późną jesienią
błoto na butach, błoto w myślach...
chciałbym zrobić coś ciekawego, a wychodzi jak zwykle
późną jesieną...

Jesień, 2008

Bezpieczeństwo przede wszystkim

2008-12-07T13:02:00.003+01:00

Mamy atrapy i nie wahamy się ich używać, 2008

Makro

2008-11-28T18:48:00.000+01:00

Na specjalne zamówienie - straszny pająk i włochaty żuczek. I wystarczy już tego makro ;)

pająk, 2005

włochaty żuczek, 2005

Obudziłem się rano

2008-11-27T20:41:00.004+01:00

Obudziłem się rano i przestały mi się podobać wszystkie moje zdjęcia.
Jak mi tak zostanie, to sobie zrobię nowe.

Sztuka

2008-11-20T23:18:00.000+01:00

No jak to, co to? Sztuka. Zobacz jak ładnie oświetlili. Że to obok też? To zwykłe przecież. Nie. Wcale nie jest ładniejsze. Jak by było, to by na tamto świecili, ciemnoto.

NO. 1. THE ART., 2008

Miniplener Poznański prawdopodobnie nr 10. Z powodu dość małej ilości światła popołudniami, plenery odbywają się teraz w środy wczesnym rankiem - prawdopodobnie tak pozostanie aż do momentu, gdy rano, przed pracą, będzie jeszcze ciemno. Chętnych jak zwykle zapraszam - szczególy przez e-mail.

mgła

2008-11-14T23:53:00.000+01:00

mgła o poranku
dwanaście szarych kadrów
na dnie szuflady

Haiku, 2006

Chwila ciszy...

2008-11-13T11:59:00.001+01:00

...zmącona tylko przez dzwięk migawki...

99 Hanover Street, 11:59:04, 2008

...przeminęła...

99 Hanover Street, 11:59:08, 2008

Riot Row

2008-11-12T08:00:00.001+01:00

Riot Row, 2008

Podziel się kadrem z kolegą fotografem...

2008-11-07T08:00:00.001+01:00

światła wystarczy dla wszystkich... i powietrza... i aparatów... i klisz... i bitów... i specyficznego spojrzenia... i krytyki widzów... i innych bzdetów też wystarczy.

Na razie wystarczy...

Podziel się, 2006

winda

2008-11-05T22:21:00.002+01:00

zaglądam przez okienko
wnętrze windy obietnica
wzniesienia się na wyższy poziom szybko bez wysiłku
szarpię drzwi
tym razem na szczęście zamknięte
idę poszukać schodów...

zaglądam
przez okienko wnętrze windy
obietnica wzniesienia się na wyższy poziom szybko
bez wysiłku szarpię drzwi tym razem
na szczęście zamknięte
idę poszukać schodów...

zaglądam przez okienko
wnętrze
windy obietnica wzniesienia się
na wyższy poziom szybko bez wysiłku
szarpię drzwi tym razem na szczęście
zamknięte
idę poszukać schodów...

Winda, 2006

Oczywistości...

2008-10-27T20:41:00.001+01:00

Dlaczego wzbraniamy się przed fotografowaniem oczywistości? Czy nie jest tak, że często mówimy lub piszemy oczywistości? Czy nie jest tak, że gdybyśmy tego nie robili, coś byśmy stracili? Skoro warto mówić i pisać, to warto też fotografować...

Jest jeszcze trochę wolnego miejsca... nawet jest jeszcze trochę czasu na to...

Marika Kocha Mamę, 2008

aparatus mini malus

2008-10-23T01:02:00.000+02:00

Dobrze czasem sobie powędrować w pięknych okolicznościach przyrody. Dobrze też czasem przy okazji zrobić zdjęcie. Dobrze też by było mieć aparat, który mniej zawadza w przerwach pomiędzy zdjęciami... Taki najmniej nieodpowiedni... Tylko żeby zdjęcia robił niegorzej...

Glen Quoich, Scotland, 2008

Postie

2008-10-21T21:50:00.000+02:00

Ot, listonosz. Zwykły. Nosi zwykłe przesyłki.

Postie, Edynburg 2008

Wróciłem z wakacji

2008-10-19T18:24:00.001+02:00

Będą bardziej regularne wpisy jak tylko zdołam powrócić do w miarę normalnego planu dnia... Dzisiaj zdjęcie z wakacji.

Glen Quoich, Scotland, 2008

Łączenie ekspozycji a hdr

2008-09-27T04:12:00.001+02:00

Będzie trochę ogólnie o technice fotografii krajobrazu cyfrą, łączeniu ekspozycji i hdr. Niecyfrowi i nietechniczni mogą nie czytać, tylko przeturlać do zdjęcia na końcu.

Cyfra w fotografii krajobrazowej się zarówno sprawdza, jak i nie sprawdza. Dwie herezje w jednym zdaniu... Sprawdza się, jeśli chodzi o odwzorowanie barw, ilość szczegółów (jeśli nie wymagamy gigantycznych powiększeń), wygodę itp. Nie sprawdza się w zasadzie tylko w zakresie rozpiętości tonalnej. W skrócie można powiedzieć, że to coś podobnego do slajdu, ale wybrakowanego, bez zagięć na początku i końcu krzywej charakterystycznej. Wprawdzie sam kawałek liniowy jest dłuższy, ale na symulację zagięć nie wystarcza. Tym bardziej, że niektóre kanały przepalają się wcześniej niż inne, szczególnie czerwony. Przez to światła są bardzo ograniczone, łatwo przepalić, z cieni natomiast wyłażą szumy. Jak sobie poradzić przy krajobrazie, którego rozpiętość, przy najciekawszym świetle, prawie nigdy się nie mieści? Bez możliwości kompresji rozpiętości w zagięcie krzywej? Wielu powie, że hdr. Ja powiem - zostawcie hdr na efekty specjalne i sceny z naprawdę baaaaardzo dużym kontrastem. Do krajobrazu wystarczy łączenie ekspozycji. Powiem więcej - efekty będą lepsze niż tzw. hdr.

Nie. Nie robię HDR - jak dla mnie, jest zbyt nienaturalny. Może nawet nie sam hdr, a raczej ten dziwny, odrealniony tonemapping, który potocznie określa się w sieci jako hdr. Szczyt obrzydlistwa osiąga wtedy, gdy jest wytworzony ze sceny o małej lub średniej rozpiętości tonalnej. Cóż, taka moda i w sieci można znaleźć nawet zdjęcie szarej karty w "technice" hdr.

Tak. Zwiększam zakres rozpiętości tonalnej ponad możliwości cyfry. Autobracketing -2;0;+2 EV, a często wystarcza węższy nawet, pozwala zbliżyć się matrycy prawie do pojemności negatywu. Można oczywiście używać filtra połówkowego, doświetlać lampami itd. ale najczęściej lepszy efekt można uzyskać właśnie przez naświetlenie z zapasem. W fazie łączenia można sobie zasymulować klasyczny filtr połówkowy, ale gęstość można dobrać prawie dowolną. Można używać bardziej skomplikowanych masek - coś jak przesłanianie/doświetlanie pod powiększalnikiem. Można też użyć masek tworzonych z samej treści kadru, więc idealnie dopasowanych. Może kiedyś, jak będę w nastroju do technicznych opisów, pojawi się tutaj szczegółowy wpis na ten temat.

Filtr połówkowy i tak trzeba nosić ze sobą - jak będzie odpowiednio silny wiatr, kolejne ekspozycje się nie połączą za dobrze.

Oszukuję? Zawsze. Każde zdjęcie przekłamuje rzeczywistość, nawet jeśli wyjdzie wprost z aparatu, czy to cyfrowego, czy to będzie slajd, czy też polaroid... A zakładając filtr, oszukuję już dwa razy.

Jeśli łączę ekspozycje, aby uzyskać szczegóły w cieniach, aby zasymulować skompresowane na zagięciu krzywej światła, łączę je tak, aby efekt był wiarygodny. Żaden tonemapping, żadne programy do hdr. Ręczna edycja - wywołanie raw bez zbędnych ingerencji (najczęściej tylko balans bieli) i dalej już tylko operacje na maskach. Im prostsze maski, tym lepsze efekty. Najważniejsze: trzeba to robić z umiarem i jakimś tam wyczuciem. Ale ja pewnie tak robię z prostego powodu - dążę do osiągnięcia cyfrą efektów zawierających wszystkie zalety fotografii analogowej i cyfrowej jednocześnie. I żadnych ich wad. Oby mi życia wystarczyło...

Nie. To nie z nadmiaru czasu.

Okolice Rezerwatu Krajkowo, 2008
(7 Miniplener Poznański)
łączenie ekspozycji - symulacja filtra połówkowego 0.6

Grodzenie światła

2008-09-26T00:11:00.001+02:00

Chodzę po mieście. Szukam. W tej chwili, w tym nastroju, interesuje mnie raczej miasto, a nie jego mieszkańcy. Piętno odciśnięte na materii nieorganicznej przez organiczną. Piętno odciśnięte przez triumf rozumnego człowieka nad przyrodą. I inne piętna.

Chodzę po mieście. Zaglądam. W tej chwili, w tym nastroju, interesuje mnie raczej zaglądanie w odludne zakątki. Miejsca odgrodzone od zgiełku ulicy. Miejsca odgrodzone od wzroku ciekawskich obcych. I inne miejsca.

Chodzę po mieście. Myślę. W tej chwili, w tym nastroju, interesuje mnie raczej pęd ludzkości do grodzenia przestrzeni. Grodzenia światła. I innego grodzenia.

Chodzę po mieście.

Fotografuję.

Miasto odgrodzone - brama 1, 2008

Myślisz, że masz dziwny odchył fotograficzny?

2008-09-24T10:41:00.002+02:00

Pewnie źle myślisz. Jeden z najdziwniejszych projektów fotograficznych, a może powinienem napisać, artystycznych (choć w tym kontekście to już zdecydowanie mniej dziwny) znalazłem tutaj: http://www.boyofblue.com/cameras.html. Jak wielki "odchył" jest potrzebny, aby wykonać kamerę otworkową specjalnie, aby uzyskać konkretne oddziaływanie na widza? Do każdego projektu inną? I to nie tylko dobierając parametry techniczne, ale wręcz tworząc narzędzie magiczne... Z użyciem tak kontrowersyjnych materiałów jak ludzka czaszka czy serce. Każdy z tych aparatów niesie tyle samo treści, co zdjęcia nim wykonane. Nie istnieją oddzielnie. I niech ktoś teraz powie, że aparat to tylko narzędzie...

Heart Camera - 4”x5” camera made from Aluminium, Titanium, Acrylic, Formaldehyde and an infant human heart. ©Wayne Martin Belger

©Wayne Martin Belger

Heart Camera - instalacja, ©Wayne Martin Belger

Nie chcę być znanym fotografem

2008-09-20T16:40:00.002+02:00

Zobaczcie tutaj: http://24foto.pl/henri-samsung-bresson/

Jeśli chcesz zostać sławny, zastanów się dobrze. Dwa razy. Albo i trzy. Nie wiadomo, do jakiego celu sprzedadzą Twoje nazwisko... A nieboszczyk ma dość niewielkie szanse na skuteczny protest. Niedoczekanie, żebym się jeszcze po śmierci musiał takimi rzeczami przejmować. Wolę spoczywać w spokoju...

Tak tylko marudzę, bo nie podoba mi się to, co widzę.

Tu spoczywa..., 2008

Ależ doktorze, jestem zdrów, zapewniam

2008-09-18T20:28:00.000+02:00

Nie mam syndromu Blutfelda przy robieniu zdjęć. Mam ten syndrom raczej przy pokazywaniu zdjęć. I przy pisaniu tekstów. I nic nie poradzę na to... Jedyna metoda jak dla mnie, to przetrzymywanie zdjęć w szufladzie i pokazywanie ich jak przyjdzie pora... Pod podlinkowanym postem, w jednym z komentarzy, iczek pisze, żeby pójść, zrobić jedno zdjęcie, tak po prostu. Zrobić, zrobiłem, to nie problem. Nawet je pokażę, chociaż Blutfeld podpowiada, żeby na dno szuflady wrzucić. Ale czuję się oszukany...

Wyszedłem na miasto, skierowałem się w rejony, gdzie zawsze coś ciekawego się dzieje, a nawet jak się nie dzieje, przemieszczają się tam ludzie w liczbie bardzo mnogiej. Ale nie dzisiaj. Całe miasto jak wymarłe*... kilkoro niedobitków, czy też może raczej zombie jakieś, wałęsające się bez celu. I jeszcze ta beznadziejna pogoda... Tylko się nałaziłem, zmarzłem, pogoda i martwota miasta doprowadziła mnie na skraj depresji fotograficznej. Zrobiłem jedno zdjęcie. Nieciekawe.

I znalazłem kasztana.

A czego się spodziewaliście na skraju depresji fotograficznej?, 2008

* tak pusto się robi na mieście w dni, gdy jest mecz w telewizji...

Miniplener Poznański 8

2008-09-17T21:41:00.001+02:00

Dzisiejszy miniplener odbył się na Cmentarzu Zasłużonych Wielkopolan. Cmentarz jest zamykany o 18, więc plener był krótki, ale za to dość ciekawy. Zdjęcia, które zrobiłem, muszą oczywiście przeleżeć odpowiednio długo w szufladzie, zanim dojrzeją do pokazania. Ale jeden kadr, tak na szybko, mogę pokazać dzisiaj.

Pozdrowienia dla Pana, który fotografował wielkim formatem - nie podeszliśmy, gdyż był tak skupiony na celebracji czynności koniecznych do wykonania zdjęcia, że każda ingerencja byłaby co najmniej niewskazana. Miałem dzisiaj cyfrę i poczułem się zupełnie niestosownie... Przy tym nawet średni wydaje się zbyt szybki, a kontakt z fotografią zbyt powierzchowny... Ale będę twardy, LF mnie nie skusi...

Prosi o westchnienie, 2008

Z cwaniakiem trochę mnie poniosło

2008-09-15T20:33:00.001+02:00

Na początek, chciałbym przeprosić Pana, od którego kupiłem obiektyw, za nazwanie go cwaniakiem na moim blogu. Nie powinienem używać aż tak mocnych określeń, jednak naprawienie obiektywu przez serwis w ciągu jednego piątkowego wieczoru może budzić podejrzenia. Zrobiłem to, aby ustrzec potencjalnych kupujących przed zakupieniem wadliwego obiektywu. Mojego bloga czyta niewiele osób, w przeciwieństwie do grupy dyskusyjnej pl.rec.foto. Na grupę wysłałem ostrzeżenie bardziej stonowane, pisząc wyraźnie, że możliwe jest, iż obiektyw zostanie naprawiony do końca aukcji. Cieszy mnie, że tak się stało - nie mam powodów nie wierzyć w zapewnienia sprzedawcy o naprawieniu obiektywu. Nie mam powodów też, aby stwierdzić, że powodem naprawienia obiektywu był mój wpis lub post na grupie. Mam nadzieję, że to wyniknęło z inicjatywy sprzedającego. Nadal jednak uważam, że kupującemu należy się informacja, że obiektyw był serwisowany bezpośrednio przed sprzedażą. Osobiście nie żywię urazy do sprzedającego, mam nadzieję, że po przemyśleniu sprawy na spokojnie, także On nie będzie żywił urazy do mnie. Pozdrawiam sprzedającego i jego przyszłych kontrahentów.

derywat

Jak naprawiłem obiektyw i dlaczego nie lubię cwaniaków

2008-09-13T21:10:00.000+02:00

Właśnie skończyłem naprawiać przysłonę w moim flektogonie 50/4 (do psixa). Nic skomplikowanego - czyszczenie i naciągnięcie sprężyny o 1 zwój. Dlaczego w ogóle się za to zabrałem? Sam nie wiem... Może dlatego, że znalazłem opis w internecie, a może dlatego, że serwis ostatnio ma długie terminy... Wygląda na to, że wszystko działa poprawnie, tylko przysłona, potraktowana najpierw rozpuszczalniko-smarem (coś podobnego do WD40) zostawiającym warstwę teflonu, a następnie odtłuszczona benzyną, jest teraz czarna. Zobaczę jak to się będzie sprawdzać w praktyce - jak będą problemy, to wiem już jak się do przysłony dobrać. Wiem już też, że jeśli w opisie jest napisane "zaznacz pozycję bo gwint jest wielokrotny" to znaczy, żeby naprawdę zaznaczyć. Jak bym tak zrobił, to bym nie musiał składać drugi raz ;)

A teraz będzie o cwaniakach... W tej chwili na allegro jest taki obiektyw jak mój, z osłoną przeciwsłoneczną, wersja wielopowłokowa, z opisu wynika, że w pełni sprawny i wogóle rewelacja. Kupiłem ten obiektyw w czwartek bezpośrednio od sprzedającego, aby nie naprawiać mojego. Okazało się, że w tym obiektywie krzywo domyka się przysłona. Po długiej wymianie maili udało mi się odzyskać pieniądze, mimo, że sprzedający robił wszystko aby mnie obrazić. Po zwrocie obiektywu, aukcja pojawiła się na allegro od razu... Ktoś kupi niesprawny obiektyw, i jeśli nie będzie dobrze się przyglądać, to może to zauważyć dopiero po najważniejszych w życiu zdjęciach. Mam zarchiwizowany e-mail, w którym sprzedający jasno stwierdza, że nie wystawi ponownie jako uszkodzony, gdyż obiektyw wymaga jedynie konserwacji. Aż mnie kusi, aby zalicytować i kupić w cenie wywoławczej, a następnie zażądać wydania towaru zgodnego z opisem... Tylko nie mam czasu po sądach chodzić, aby nauczyć rozumu jednego cwaniaka.

Miniplener Poznański 7

2008-09-10T22:14:00.001+02:00

Dzisiejszy miniplener odbył się w okolicach Krajkowa (na wschód od Mosiny). Plener był krajobrazowy - trzeba łapać ostatnie resztki światła dostępne jeszcze w godzinach wieczornych. Niedługo zostaną tylko nocne krajobrazy...

Plenery odbywają się obecnie w środy, w godzinach "po pracy". Jeśli masz chęć się przyłączyć, wystarczy napisać maila.

Pierwszy kadr z dzisiejszego pleneru:

Bez tytułu, 2008

dokładnie takwłaśnie.

2008-09-10T06:27:00.001+02:00

Bo jeśli nie dokładnie takwłaśnie, to jak inaczej?

Dokładnie takwłaśnie, 2004

Rollei Retro 400 - pierwsze wrażenia

2008-09-09T00:01:00.002+02:00

Ten wpis rozpoczyna cykl oznaczony etykietą "ciemnia". Opisany jest tutaj efekt wywołania filmu w określony sposób, jak również pewne niezmienne właściwości materiału. Jeśli nie wywołujesz filmów, lub Cię to nie interesuje, przeturlaj stronę do wpisu poniżej.

Pod etykietą "ciemnia" będę zamieszczał wszelkie informacje techniczne dotyczące czarno-białej fotografii analogowej - materiały, chemia, sposoby itd...

Wywołałem Rollei Retro 400. Przed wywołaniem oczywiście zajrzałem do sieci aby znaleźć w miarę wiarygodny sposób wywołania w Rodinalu. Początkowo chciałem użyć Rodinal Special, który marnuje mi się na półce, i który teoretycznie daje mniejsze ziarno i kontrast niż zwykły Rodinal, ale nie znalazłem żadnej wzmianki o tej kombinacji.

Na początek, aby nie było nieporozumień - to nie jest Agfa APX. Czasy wywołania się różnią, podłoże także. Nie robiłem na APX prawie wcale, więc się nie wypowiem, czy uzyskany efekt jest zbliżony.

Najbardziej wiarygodny wydał mi się czas znaleziony na digitaltruth - 11,5 min przy roztworze 1+50. Czas ten, niestety dotyczy filmu 135, więc profilaktycznie wydłużyłem o 1min. Rollei podaje czas 11min 50s, także tylko dla 135. Większość klatek naświetliłem na 200 a nie na 400. Oglądając wyniki, myślę, że czułość tego filmu przy tej kombinacji to ok 320. Dla 400 trzeba by trochę dłużej wymoczyć aby wyciągnąć jeszcze troszeczkę z cieni (jeśli się w ogóle da coś wyciągnąć a nie tylko zwiększyć kontrast).

Ziarno wyszło o wiele mniejsze, niż się spodziewałem. Pewnie dlatego, że jestem przyzwyczajony do fomapanu 200 wywoływanego w Rodinalu - ta kombinacja daje dość duże ziarno, gdyż fomapan ma emulsję typu T (ukradzioną z kodaka T-Max). Taka emulsja podobno daje z rodinalem ziarno jak dynie, jednak na 6x6 jest całkiem znośne. Rollei 400 ma ziarno mniejsze niż większość negatywów o zbliżonej czułości, jakie moczyłem w Rodinalu. Rozdzielczość na oko jest dość wysoka, ale nie mam podstaw, żeby się wypowiadać - zrobiłem digitalizację cyfrą a nie skan - wynikowa rozdzielczość pewnie ok 1200dpi, więc trochę mało, żeby porównywać.

Efekt brzegowy nie wystąpił praktycznie wcale - mieszałem pierwszą minutę i 10s na początku każdej następnej. Przy takim samym mieszaniu i stężeniu efekt brzegowy występuje bardzo lekko na fomapanie 200. Na ilfordach nie pamiętam już jak było a nie chce mi się szuflady przewracać, tym bardziej że ilforda mam tylko mikrofilmy. Jak kupię kilka rolek średniego, to porównam.

Wywołanie Retro 400 w ten sposób wygląda trochę jak wyrównawcze - klatki naświetlone na 100 200 i 400 są do siebie bardzo zbliżone, jednak na 400, jak dla mnie, brakuje delikatnie szczegółów w cieniach. Na innych negatywach różnice były większe przy podobnym wywołaniu.

Maska filmu jest szara, neutralna, niezbyt ciemna. Nie żadne tam niebieskie czy zielone jak fomapan ;)

Do tego miejsca materiał bardzo mi się podoba. Podobnie jak uzyskane efekty (poniżej zdjęcie testowe).

Most, 2008

Teraz czas na narzekania.

Pierwszą rzeczą, której nie zdołałem ustalić jest to, czy film ten posiada, czy też nie posiada warstwy antyhalacyjnej. Wstępne moczenie przed wywołaniem nie wykazało rozpuszczenia się czegokolwiek w wodzie. Wywoływacz lekko zmienił kolor w trakcie procesu - przy wylewaniu był delikatnie fioletolwy. Nie wiem, jak to sprawdzić... W fomapanie widać od razu - woda z wstępnego moczenia dostaje kolor zielony, jak od takiego krążka co się kiedyś do spłuczki wkładało ;)

Drugie, i za to Rollei powinien mieć pourywane członki conajmniej - film skręca się i wybrzusza, jakby nie miał żadnej warstwy antyskręceniowej. Robi się wypukły - środek filmu się wybrzusza jak w formacie 135. Krzywi się nawet bardziej niż fomapan, który na dodatek krzywi się w poprzek, więc łatwiej nad nim zapanować. Skanowanie Retro 400, albo digitalizacja, jest przez to przyjemna jak wrzód na tyłku. Podłoże Retro 400 jest też dosyć cienkie i łatwo powstają na nim zagnioty - na moim się zrobiły "odciski" klamerek na końcach.

Dla mnie to skręcanie się jest poważną wadą - Rollei/Maco uwaliło dobrą, bardzo fajną emulsję, nakładając ją na fatalne podłoże. Nie dziwię się, że ten film chodzi na alledrogo po 8-9zł za rolkę. Ceny sklepowej ok 13-15 nie jest wart napewno.

Jednak nie jest na tyle zły, abym się pozbył pozostałych 9 rolek. Następnych raczej nie kupię, chyba że znajdę jakieś ukryte zalety...

Ciekawe jak wypadnie Retro 100...

Rollei Retro

2008-09-08T05:30:00.002+02:00

Zakończenie abstynencji analogowo-ciemniowej uczciłem kupując filmy - Rollei Retro 100 i 400, w ładnych, drewnianych pudełkach ze sklejki ;) Idealnie nadadzą się do spakowania filmów, które pojadą ze mną do Szkocji w październiku. Te filmy Rollei to podobno Agfa APX - mówi się, że Rollei wykupił ostatnie role z materiałem od Agfy... Formalnie nie przyznaje się do tego, ale filmy są dość zbliżone. Z drugiej strony, są pewne rozbieżności, i niektórzy twierdzą, że to raczej Maco wyprodukowało jakiś swój film. Co by to nie było, podobno format 120 Rollei wyciął z roli materiału na podłożu formatu 135... Cóż, okaże się jak wywołam filmy testowe...

Odebrałem średni z serwisu - dostał nowe smary, został naprawiony licznik, samowyzwalacz, i wszystko ładnie wyczyszczone... Wydaje się działać dobrze - "cicho" i znów czuć wyraźnie kopnięcie lustra i migawki (wiem jak trzymać żeby nie urwało kciuków ;). Po przestrzeleniu filmu okaże się, czy nie nakłada klatek i czy trzyma czasy...

A mały obrazek? Nie wiem... W zasadzie nie mam w tej chwili zastosowania dla małego obrazka... Kolor w tym formacie nie ma żadnych szans w konkurencji z lustrzankami cyfrowymi, czarno-biały jakoś wolę 6x6... Mały obrazek na razie czeka na lepsze czasy... mam jeszcze ok 45 metrów filmu czarno-białego luzem - pewnie kiedyś coś wymyślę...

Jak byłem mały kupowałem świerszczyki

2008-09-06T10:00:00.001+02:00

Misia też. I nic Wam do tego.

ufo /propagandowe/, 2006

Wiatr wiał w środę...

2008-09-04T23:13:00.001+02:00

Mówią, gdy wieje taki wiatr, że ktoś się powiesił...

Nikt nie wie, co może być powodem podjęcia tak nieodwołalnej decyzji. Powodów może być nieskończenie wiele... Umysł ludzki to jednak bardzo delikatna struktura... utkany z niezliczonej ilości doświadczeń zbieranych przez całe życie, uzupełniających pierwotny wzór przekazany w genach z poprzednich pokoleń... Nieskończenie skomplikowana struktura może zostać wytrącona z równowagi przez najmniejszy nawet defekt, przez minimalną, niezauważalną wręcz ingerencję, przez nowe połączenie-doświadczenie zmieniające w toku swojego powstawania nieskończenie wiele poprzednich...

Nie mam zdjęcia nieskończenie skomplikowanego aby to zobrazować... Nie mam też zdjęcia nieskończenie prostego...

A powiesić się to szczyt głupoty.

ech.../nad głupotą ludzką i druty mu wystają/, 2002

Nie znałem człowieka, który powiesił się w środę. Mówią, że młody jeszcze był...

Prawnika na wspólne plenery poszukuję

2008-09-04T00:01:00.001+02:00

Aż strach się bać.... To nadchodzi i nie można tego zatrzymać. Paranoja i masowa histeria... Media to napędzają... Tak ma być, takie społeczeństwo łatwiej kontrolować.

Ale do rzeczy, w końcu tu ma być o fotografii... Robisz zdjęcia? Uważaj, możesz zostać uznany za terrorystę, pedofila, podglądacza, pedała (przepraszam za niepoprawność polityczną, ale jeszcze nie słyszałem, aby ktoś kogoś wyzwał od homoseksualisty, a od pedała, to i owszem), i co tam jeszcze można odnieść do zawartości Twoich kadrów. Mnożą się absurdalne zakazy fotografowania, nasila się agresja wobec fotografa.

Już teraz obawiam się robić zdjęcia ludziom. Nawet bardziej obawiam się publikować zdjęcia ludzi, nawet, jeśli mam ich zgodę - ustną, bo przecież nikt na ulicy nie zechce podpisać zezwolenia na publikację swojego wizerunku jakiemuś nawiedzonemu pstrykaczowi... A ustną to wiecie gdzie można sobie wsadzić jakby co...

Czytając niektóre wypowiedzi w wątku na pl.rec.foto.cyfrowa zaczynam obawiać się o zdrowie psychiczne społeczeństwa... i o swoje bezpieczeństwo, zarówno fizyczne jak i w sensie prawnym. Od razu więc dam ogłoszenie:

Prawnika lub prawniczkę z Poznania lub okolic z pasją fotograficzną, poznam, w celu odbywania wspólnych plenerów. Znajomość sztuk walki mile widziana.

Niedługo pojadę połazić trochę po Szkocji... podobno w UK pod tym względem jest już gorzej niż u nas - przekonam się na własne oczy. Nie będę nosił arafatki ani czytał żadnej świętej-księgi-nie-jedynie-słusznej-religii w samolocie, chociaż mnie kusi. Wolę, żeby mnie nie potraktowali prądem...

A teraz jeszcze się pogrążę i będę czekał, kiedy przyjdą mnie aresztować albo pojawi się tłum z widłami i grabiami... Napiszę, że podobają mi się zdjęcia Sally Mann (tak, te zdjęcia z nagimi dziećmi), oglądałem je wielokrotnie i obejrzę jeszcze wiele razy. I czerpię z tego oglądania przyjemność, na dodatek - o zgrozo - nie jest to przyjemność seksualna. Skrajne zboczenie jak nic. Ale boję się kupić album. A jak bym kupił, to chyba bym się bał pokazywać znajomym, i pewnie bym go trzymał na dnie szafy... Paranoja chyba mi się powoli udziela.

Takie czasy. Normalnie rozkład i degeneracja...

Będę chyba robił tylko krajobrazy...

Rozkład i degeneracja...

Pleśna, 2002

Jeśli jesteś idiotą i nie umiesz czytać ze zrozumieniem, nie sil się na klepanie długiego, agresywnego i bezsensownego komentarza, gdyż i tak go wykasuję, albo, co znacznie gorsze, zostawię go na wieczne pośmiewisko dla publiczności światowej.

Dlaczego już nie będę robił więcej fotoreportaży

2008-09-03T10:00:00.004+02:00

Mógłbym zacząć tak: Nie robi się już dobrych reportaży...

Ale nie. Robi się, ale nie są one dostępne dla przeciętnego widza. Gazety już dawno zrezygnowały z prawdziwych fotoreportaży, wystawę fotoreportażu spotyka się nieczęsto... Jest za to cała masa wystaw fotografii reporterskiej - po jednym albo po kilka zdjęć różnych autorów, zdjęć wyrwanych z kontekstu i opatrzonych opisem... Takie czasy - gazety opatrują tekst jednym, dwoma zdjęciami - wystawy pokazują jedno, dwa zdjęcia... Ludzie zapomnieli, że istnieje fotoreportaż, że można go oglądać bez opisu, że ma treść i że ważna jest kolejność i prezentacja zdjęć. Ale to nie powód, żeby nie próbować robić fotoreportaży...

Powód jest inny, bardziej znaczący, szkodliwy wręcz... Jakiś czas temu, prezentując zdjęcia z festiwalu teatralnego Malta, napisałem, że nie wiem, czy robienie reportaży z przedstawień teatralnych ma sens. Teraz napiszę, że wiem. Nie ma sensu.

Z perspektywy tych imprez dostrzegłem kilka niepokojących faktów, po przeanalizowaniu których, powstało postanowienie, że nie zrobię więcej tego typu zdjęć.

Pierwszy fakt dotyczy inwazyjności fotografa w otoczenie. Niektóre przedstawienia plenerowe obejrzałem nie robiąc zdjęć i stwierdziłem, że obecność fotografujących wpływa negatywnie na odbiór przedstawienia. Odniosłem te obserwacje do siebie, i doszedłem do wniosku, że nawet próbując maksymalnie dyskretnie sfotografować przedstawienie, spowoduję reakcję aktorów lub widowni.

Co więcej, i to jest drugi z powodów, najbardziej przeszkadzam wtedy sobie. Nie wdając się w długie wywody - nie da się jednocześnie obejrzeć przedstawienia lub uczestniczyć w jakimś wydarzeniu, i jednocześnie zrobić reportaż. Trzeba wybrać.

Jeśli dorzucę jeszcze trzeci powód, wystarczy aby zaniechać tej formy fotografii. Ten powód jest prosty - nigdy za pomocą fotoreportażu nie uda mi się w pełni oddać atmosfery i przebiegu wydarzeń, zawsze trzeba coś świadomie odrzucić, bądź też nie uda mi się tego dobrze uchwycić. Fotoreportaż z imprezy, takiej jak np. przedstawienie teatralne, musi przemawiać także do widza, który przedstawienia nie oglądał. Ja nie umiem przekazać widzowi tego w pełni, szczególnie, że sam w tym nie do końca uczestniczyłem, bo robiłem zdjęcia.

I jeszcze jedno - fotoreportaż to seria zdjęć, i zawiera zdjęcia lepsze i gorsze. Te lepsze są uzupełniane przez te gorsze, razem tworzą pewien kontekst. Często te lepsze mogą samoistnie stanowić odrębną całość, a umieszczenie ich w kontekście odbiera im w pewien sposób wieloznaczność, spłyca je...

Wystarczy? Pewnie niektórzy sobie pomyślą, że po prostu nie umiem robić reportażu. Pewnie nie umiem, nie czuję tego po prostu... Ale spróbowałem, i wiem, gdzie umieścić poprzeczkę... I wiem, że nie jestem gotowy na takie poświęcenia, jakich bym musiał dokonać, aby sprostać tym wymaganiom. Nie jestem gotowy poświęcić przeżycia czegoś za cenę reportażu... Wolę łapać pojedyncze, ulotne chwile...

Życie na max, 2004

Pozostaje jeszcze kategoria fotoreportażu z wydarzeń długotrwałych, lub niezwiązanego z wydarzeniami - np. z podróży, która wydaje się nie mieć wymienionych wyżej wad, przynajmniej niektórych... Gdy pisałem tekst powyżej, ta kategoria nie zaprzątała w ogóle mojej uwagi... Po prostu, nie traktuję tego jako fotoreportażu, gdy każde ze zdjęć może stanowić odrębne dzieło, gdy więcej jest w tych zdjęciach impresji, nastroju konkretnej chwili, niż zapisu wydarzeń...

Może więc napiszę tak - nie będę robił fotoreportaży dokumentujących wydarzenia...

Jestem uzależniony

2008-08-31T23:55:00.001+02:00

Niedawno, po zużyciu ostatniego filmu w formacie 120, ogłosiłem abstynencję od fotografii analogowej...

Dzisiaj ogłaszam jej koniec. Nie mogę robić tylko zdjęć cyfrowych... Owszem, do reportażu w kolorze, zdjęć z ręki w trudnych warunkach oświetleniowych i wtedy, kiedy liczy się czas uzyskania końcowego efektu, wybieram cyfrę. Jednak, jeśli chodzi o fotografię dla przyjemności, wybieram średni format, ręczny światłomierz i czarno-biały negatyw. Czasem też zdarzy się kolorowy slajd, ale to tylko tak dla odmiany... Kolor w większości będę jednak robił cyfrą.

Przeglądająć zdjęcia z szuflady, coraz częściej zaglądam w czarno-białe 6x6. Chyba zdążam ponownie w tym kierunku, więc pewnie będzie więcej niekolorowych kwadratów na blogu. Nowych i z szuflady...

Bez tytułu, 2004

Zestaw samonapędzających się zainteresowań

2008-08-27T23:20:00.000+02:00

Być może udało mi się znaleźć dobry sposób na wyszukiwanie ciekawych miejsc do fotografii krajobrazowej. Jest to rejestracja śladów do projektu ump_pcpl (dla niezorientowanych jest to otwarta, darmowa, bardzo szczegółowa mapa dla urządzeń GPS). Wystarczy się udać w jakieś miejsce, które ma na mapie braki w odwzorowaniu dróg gruntowych albo ścieżek, objechać rowerem wszystkie zakamarki, i przy okazji znajduje się odpowiednie miejsca. Jedno takie znalazłem ostatnio...

Bobry zrobili rozlewisko, 2008

Jakieś dziwne zrządzenie losu sprawia, że w czasie miniplenerów pogoda zawsze sprzyja - dzisiaj nic nie zapowiadało tak dobrej pogody, jak była... A jeśli była, szkoda by było ją zmarnować. VI Miniplener Poznański odbył się w... lesie, nad imponującym rozlewiskiem wytworzonym przez bobry z niezbyt imponującego strumyka. Bobry już chyba stamtąd się wyniosły, brakuje świeżych śladów ich działalności. Za to dużo świeżych śladów pozostawiły dziki... Dzisiaj dzików akurat nie było...

Wędkarzom pogratulować

2008-08-24T22:10:00.001+02:00

Tak sobie ostatnio łażąc po zaroślach w okolicach Warty, pozazdrościłem wędkarzom... Taki wędkarz ma dobrze... Ma dużo wolnego czasu - jakoś musi mieć, bo całymi dniami łowi. Nie spieszy się, tylko siedzi i czeka. Nie musi się bardzo męczyć z wyszukiwaniem ciekawych miejsc - wystarczy spojrzeć na mapę, gdzie jest rzeka albo jezioro...

A taki nawiedzony, co to biega z aparatem i ryby płoszy, to ma gorzej...

Chyba...

Sie rybów nałowi, albo i nie..., 2008

Kiedy będziesz stary, wbiją Ci cztery gwoździe...

2008-08-23T23:04:00.001+02:00

Jeśli nie jesteś drzewem, będą to gwoździe do trumny. Jeśli jesteś drzewem, masz gorzej - gwoździe wbiją bezpośrednio... jeśli dożyjesz, bo drzewa na trumny umierają młodo...

Kiedy będziesz stary, wbiją Ci cztery gwoździe..., 2008

Tak, wiem, że znowu o drzewach... Ostatnio nie narzekam na uszkodzone kolano i mogę znowu częściej pojeździć rowerem po lesie... więc nic to dziwnego - w lesie widzę głównie drzewa ;)

Moje ulubione drzewo

2008-08-19T07:00:00.000+02:00

Do mojego ulubionego drzewa jest 1575 kroków...

Popatrzcie na swoje zdjęcia. Na te zwykłe, albumowe - macie na nich waszych ulubionych ludzi. Sam mam takie, ale mam też zdjęcia mojego ulubionego drzewa. Pierwsze zdjęcie tego drzewa powstało, gdy pierwszy raz przechodziłem tamtędy z aparatem z zamiarem wytworzenia fotografii, a nie tylko uwiecznienia moich ulubionych ludzi... Wiele czasu minęło od tamtej chwili, wiele klatek poświęciłem na fotografowanie mojego ulubionego drzewa.

Najczęściej wygląda tak, jak je zapamiętałem. Czasami jednak, pomimo długiej znajomości, potrafi mnie zaskoczyć... Czasem wygląda niepozornie, czasem stoi dumnie, czasem wręcz promienieje, a czasem jest nieśmiałe i chowa się we mgle... Zdarza się, na jesieni, że zmieniając barwę liści na żółtą, zapomni na jakiś czas pożółcić liście na wschodniej stronie... zdarza się, że gubiąc liście na zimę, zrzuci najpierw wszystkie liście po zachodniej, albo południowej stronie, zostawiając po wschodniej czy północnej...

Moje ulubione drzewo czasem jest nieśmiałe, 2003

Moje ulubione drzewo widuję kilka razy w tygodniu... zdjęcie robię kilka razy do roku... Widząc je, uśmiecham się, jak do starego znajomego...

Glinianki

2008-08-17T23:23:00.000+02:00

13 sierpnia odbył się kolejny, piąty, miniplener poznański. Tym razem odbył się na Osowej Górze i obfitował w atrakcje w postaci ciekawych krajobrazów, wymarzonej wręcz pogody, eksploracji opuszczonej stacji kolejowej oraz braku komarów ;) Na pierwszy ogień poszły glinianki - zalane stare wyrobisko gliny, służące teraz miejscowym jako kąpielisko i miejsce do wędkowania.

Glinianki, 2008

Spacer dookoła większego z jeziorek był przyjemny, widoki ładne a zmieniające się światło i chmury na niebie dodawały widokom urozmaicenia... momentami żałowałem tylko, że nie zabrałem koloru...

Bez tytułu, 2008

Zabrałem tym razem średni format, z potwornym szerokim kątem, standardem na zmianę i negatywem czarno-białym. Tym razem zabrałem statyw, ale oczywiście zostawiłem w domu wężyk spustowy... Na szczęście większość zdjęć zrobiłem jeszcze w warunkach, przy których wystarczył zakres czasów dostępny w aparacie. A wyzwalać mogłem bez wężyka, gdyż ustrojstwo jest tak ciężkie, że delikatne naciskanie spustu nie powoduje poruszenia.

Pomost, 2008

Glinianki zaabsorbowały naszą uwagę aż do zachodu słońca, więc zaplanowane wcześniej "odnalezienie" nieczynnej stacji "Osowa Góra" zmuszeni byliśmy dokonać po zmroku. Wyposażeni w jedną latarkę, dwa odbiorniki gps, dobre chęci, i cały ten sprzęt fotograficzny do dźwigania, wyruszyliśmy na poszukiwania. Trochę opóźniła nas bardzo fotogeniczna łąka po drodze, więc jak dotarliśmy w końcu do stacji było już tak ciemno, że odeszła nam ochota na zdjęcia w tej lokalizacji. Stację obejrzeliśmy, przeszliśmy wzdłuż peronu, dalej ścieżką w lesie i na przełaj, aby wydostać się z wąwozu, którym biegną tory. Wydostaliśmy się wprost na tą fotogeniczną łąkę, która i tym razem skradła kilka ujęć.

Noc, 2008
ciekawe, które to gwiazdki się naświetliły
a które to kurz na negatywie...

Miniplener Poznański stał się już imprezą cykliczną - zapraszamy wszystkich chętnych do łażenia z aparatem w różne dziwne miejsca. Ostatnio plenery były raczej krajobrazowe, niektóre były rowerowo-fotograficzne, a pierwszy był miejski, tak więc każdy znajdzie coś dla siebie. A jak nie znajdzie, to jesteśmy otwarci na propozycje.

Na koniec kilka słów o średnim formacie... W ten żywy slajd 6x6, który widać przez kominek, mógłbym się wpatrywać godzinami... W zasadzie, to używam średniego formatu głównie po to, aby sobie w ten kominek popatrzeć... Trochę mam ostatnio za mało czasu, żeby poświęcić go odpowiednio dużo na fotografię analogową - po zrobieniu zdjęć trzeba wywołać negatywy (albo wysłać slajdy do wywołania), następnie zdigitalizować, żebym mógł je tu pokazywać i zrobić odbitki w labie cyfrowym (też wysyłkowo), gdyż na ciemnię to już zupełnie nie mam czasu i warunków. I ta ciągła walka z kurzem mnie dobija... W domowych warunkach nie sposób się pozbyć kurzu - przy suszeniu osiada na negatywie, przy skanowaniu pojawia się znikąd, nawet włazi w koszulki z filmami w szczelne pudło tekturowe zamknięte w ciemnej szufladzie...

Skończyły mi się filmy 120... Zobaczymy, jak długo wytrzymam bez średniego... Jak już nie dam rady, to zabiorę aparat bez filmu, i pooglądam "żywe slajdy", przynajmniej nie będę się denerwował z powodu kurzu...

Schrony

2008-08-16T22:43:00.002+02:00

Z powodu niesprzyjającej pogody wybrałem się dzisiaj na krótki spacer, którego celem było odwiedzenie kilku schronów, będących pozostałościami fortyfikacji Twierdzy Poznań - tzw schrony międzypola, rozmieszczone pomiędzy fortami Twierdzy Fortowej. Miałem nadzieję, na odnalezienie ciekawych miejsc, lub chociaż kilku detali, które później mógłbym uwiecznić. Znalazłem niestety tylko niepojętą wręcz ilość śmieci... Wstyd mi, że w moim mieście są miejsca tak zaśmiecone. Prawdopodobnie tereny, na których stoją schrony, należą do "niewiadomokogo", więc nie ma kto posprzątać. Szkoda tylko, że jakoś tak się składa, że zawsze ma kto śmiecić... Na szczęście w lasach, gdzie widywałem podobne wysypiska, ilość śmieci ostatnio bardzo zmalała - polecam więc spacer po lesie...

Spacer po lesie, 2003

Pudło po butach mnie nie denerwuje

2008-08-10T22:43:00.002+02:00

Mówi się, że nie sprzęt jest ważny, tylko fotograf. Mówią też, że dobry fotograf zrobi zdjęcie nawet pudłem po butach. Owszem, zrobi. Ale nie zawsze i nie każde zdjęcie. O wiele lepiej mieć przy sobie aparat. Ale jaki?

Pudło po butach jest fajne i przyjemnie się nim robi zdjęcia obiektów nieruchomych. Nic się nie zacina, migawka nie zmienia sobie czasów sama z siebie (bo jej nie ma), nie trzeba się martwić przysłoną (bo jest jedna) itd.

Aparat, jako sprzęt bardziej zaawansowany, podatny jest na opisane wyżej usterki oraz posiada jakiś ustalony przez konstruktorów sposób użycia. Jeśli sposób użycia nie wchodzi w drogę fotografowi i usterki nie pojawiają się zbyt często, mamy narzędzie zdolne godnie zastąpić pudło po butach.

Jezioro numer 3, 2008

W ramach eksperymentu zabrałem na IV Miniplener Poznański aparat, który w zasadzie niewiele różni się od pudła po butach - Smienę 8M. Ostatni raz robiłem zdjęcia tym aparatem wieki temu, ale jest sprawny, więc należało mu się ;) Ciekawiło mnie też, jak ten "kultowy" aparat wypadnie w porównaniu z jego dzisiejszymi odpowiednikami - kompaktami cyfrowymi z najniższej półki (jakiś czas temu zrobiłem trochę zdjęć samsungiem S630, więc mam jakiś punkt odniesienia).

Bez tytułu, 2008
Idealne warunki dla smieny - hiperfokalna,f/16, ze słońcem,
ale kadr to już loteria...

Załadowałem Fomapan (T)200. 36 klatek, ale, jak się później okazało, gdzieś tak po 20 nie dało się dalej przewijać filmu. Wyruszyliśmy przed 18, światła było jeszcze pod dostatkiem więc nie zabrałem statywu. Dodatkowo smiena ma czasy od 1/250 - 1/15s i B, więc raczej statyw by się marnował, bo nie dałbym rady na B wytworzyć czasu np. 1/4s czy nawet w miarę dokładnej 1s. Tak więc robiłem z ręki.

Duch szamana w zadumie zapłakał, 2008

Okazało się, że obiektyw smieny pod słońce nie pracuje praktycznie wcale, niezależnie od wartości przysłony - przy f/16 flara na cały kadr skutecznie maskuje treść zdjęcia. Niestety zdjęcia pod światło lubię najbardziej, więc mam duuuużo zdjęć flar ;) Część kadrów została poważnie prześwietlona, ponieważ dzwignia naciągu migawki, wracając na początkowe położenie w czasie wyzwalania, ma denerwującą zdolność zahaczania o palec trzymający aparat, i migawka pozostaje otwarta. Najbardziej denerwującą wadą jest natomiast wizjer optyczny, który jest tylko szkiełkiem, i nie sposób stwierdzić, gdzie tak naprawdę skierowany jest obiektyw. Zdążyłem zapomnieć, że to wszystko mnie już kiedyś denerwowało... Oczywiście po pewnym czasie światła zrobiło się zdecydowanie mniej, więc podjąłem decyzję, że wywołam film forsownie (+3), i dodatkowo obiektyw smieny mógł się wykazać pracą na "pełnej dziurze"... f/4... Winieta, brak ostrości w rogach i niewiele lepiej w centrum, brak mikrokontrastu... Ogólnie nie polecam... Wolę pudło po butach.

Leśniczy tędy chodził w 1988, 2008

A teraz porównanie do obecnych odpowiedników:
Nie ma co porównywać - dzisiaj dostajemy aparaty, które umożliwiają poprawne kadrowanie, film się nie zacina, czas naświetlania nie jest wrażliwy na układ palców przy trzymaniu aparatu, obiektywy są o niebo lepsze, pomimo że zoom, zakres czasów jest wystarczający itd. I jakość obrazu dorównuje amatorskiemu małemu obrazkowi albo nawet go przewyższa.

Jeśli ktoś twierdzi, że kiedyś było lepiej, i że aparaty były lepsze, bo dawały kontrolę nad tym co się robi, a teraz to automaty, to niech nie porównuje dawnych topowych modeli (bo teraz kosztują grosze) do teraźniejszych aparatów kompaktowych z dolnej półki...

Dla kogo zdjęcia, dla kogo fotografia...

2008-08-05T10:00:00.001+02:00

Przeczytałem właśnie przed chwilą u sarniaka wpis "Jak się u nas ogląda fotografię…" Także zauważyłem to, o czym pisze, ale ten temat powoduje u mnie zawsze jakieś przygnębienie... Zawsze zaczynam się zastanawiać, czy w fotografii nie dojdzie, w końcu, do sytuacji podobnej do tej, która zapanowała w sztuce współczesnej. Chodzi mi głównie o brak świadomych odbiorców. Poza modnymi artystami, których należy ze wszech miar chwalić, aby się nie zbłaźnić przypadkiem, że się nie jest obeznanym w sztuce, pozostali mogą liczyć na uznanie jedynie niewielkiej grupy odbiorców - głównie innych artystów i czasem niektórych krytyków bądź ludzi ściśle związanych ze środowiskiem artystycznym. Zwykli ludzie nie rozumieją sztuki. Rozumieją, że należy kupić obraz Sasnala za milion, bo tak napisali w gazecie/internecie/gdzieśtam...

Jednak obraz, czy rzeźba są w świadomości zakodowane zazwyczaj jako "sztuka", w przeciwieństwie do fotografii, która jest czymś, co może być stworzone przez każdego bez wyjątku i nawet bez wysiłku. Rola fotografii została w świadomości większości ludzi sprowadzona do prostej rejestracji bycia gdzieś i widzenia czegoś, aby później się pochwalić tym byciem i widzeniem właśnie, a nie tym zdjęciem. Odbiór fotografii sprowadza się także najczęściej do tego... Nawet tej fotografii najwyższych lotów... Sprowadza się do przejścia obok, bez zastanowienia... bo to przecież rejestracja, że fotograf tam był (można zazdrościć) i że widział...

Dodatkowym czynnikiem spłycającym odbiór fotografii może być jej dostępność i łatwość w dzisiejszych czasach. Skoro każdy może sobie zrobić zdjęcie "profesjonalnym" aparatem, to zdjęcie także będzie profesjonalne... Skoro można zrobić 1000 zdjęć na jednej karcie pamięci, to któreś będzie dobre... Skoro można zrobić 1000 zdjęć na karcie, to na laptopie można pokazać znajomym 10000 zdjęć. 10000 zdjęć jest lepsze niż jedno.

I dla kogo teraz zrobić to jedno zdjęcie? Jeśli zostanie choć jeden świadomy odbiorca - warto. Ale co robić, jak go zabraknie?

I na koniec, aby dobić do dna...
"Nadajesz tytuły swoim zdjęciom? Fanaberia jakaś, przecież mają numery..."

103-0360, 2008

Zdjęcia i zdjęcia / szuflada i szafa

2008-08-04T14:59:00.002+02:00

Zamierzam więcej eksperymentować z fotografią, a może z moim podejściem do fotografii i w ogóle w zasadzie z "niewiemczym"... Nie wiem, jakie efekty to przyniesie, nawet nie wiem, w jakim kierunku będę podążać... Z tego powodu będę zamieszczał raczej tylko zdjęcia z szuflady, miniplenerów i może okazyjnie jakieś inne. Ponieważ szuflada robi się trochę mała, nowe, eksperymentalne zdjęcia pójdą do szafy... Może kiedyś pojawi się tutaj etykieta "szafa"...

Się schowaj się /są otwory do oddychania/, 2008

II i III Miniplener Poznański

2008-08-03T21:27:00.001+02:00

Z braku czasu odnotuję tylko, że odbyły się. Drugi w Rogalinie, trzeci w okolicach Moraska. Na trzeci plener nie zabrałem aparatu. Zrobiłem zdjęcia w głowie. Trzy. Nie pokażę... poszły do szuflady...

Strukturo z martwych patyków - powstań, 2008

Ślub

2008-07-30T02:13:00.002+02:00

Nie, nie mój. Mojej siostry. Oczywiście dałem się namówić na zdjęcia...

Ceremonia w średniowiecznym kościele

Zdecydowanie bardziej wolę robić zdjęcia spokojnie. Może nie te całkiem statyczne i bez ludzi w kadrze, ale nie robione w tłumie, nieustannym ruchu i pod presją niepowtarzalności sytuacji, oraz oczekiwań "zleceniodawców". Fotografowie ślubni wybrali sobie trudny zawód - od teraz będę inaczej patrzył na wyniki ich pracy - dla dobrych z uznaniem i szacunkiem, dla partaczy i leniwych natomiast, z tym ostrzejszą krytyką. Cholernie trudno zrobić naprawdę dobre zdjęcia ślubne, ale trzeba się starać jak najlepiej... Na szczęście, oprócz reporterskiej harówki, jest to znakomita okazja aby uchwycić kilka portretów...

Siostra Pana Młodego

Wracając do samego ślubu - była to ceremonia stylizowana na średniowiecze - państwo młodzi i goście w strojach z epoki, msza po łacinie, zespół grający średniowieczną muzykę... Chyba tylko ta nietypowość imprezy skłoniła mnie do przyjęcia roli fotografa ślubnego... Czy żałuję że się zgodziłem? Nie. Nie żałuję. Żałuję natomiast kilku kadrów, które mi uciekły i już nie powrócą...

Państwo Młodzi w tańcu średniowiecznym

Na pocieszenie - piłem miód i wino z rogu, słuchałem znakomitej muzyki, poznałem kilka ciekawych osób i na poprawiny poszedłem bez aparatu ;) (jak dowiem się jak się nazywa zespół to napiszę tutaj)

Koncert w ogrodzie

Na zakończenie tego wpisu, życzenia wszystkiego najlepszego Młodej Parze, obyście się kochali tak pięknie, jak piękny był Wasz ślub i Wasze wesele.

Do bardziej regularnego pisania postów wrócę jak tylko wywiążę się ze zobowiązań ślubnofotograficznych i na nowo poczuję potrzebę fotografowania... Czuję, że coś się zmieniło w moim fotografowaniu, jakby otwierały się jakieś nowe możliwości, albo stare już nie wystarczały... A może coś zmieniło się we mnie... Nieważne... Muszę sprawdzić co to, więc pewnie przez to większość zdjęć będzie lądowała w szufladzie na długi czas...

Autobusy, autobusy

2008-07-22T09:00:00.001+02:00

Łatwiej o brak autobusów na dworcu, niż o fotogeniczne ustawienie tychże. Wstyd panowie kierowcy. Tak psuć ładną architekturę ustawiając się byle gdzie. Za karę nie ma waszych potężnych maszyn na moim zdjęciu...

Autobusy odeszły, 2008

I Miniplener Poznański - galeria pstryków

2008-07-21T21:54:00.002+02:00

Wybrałem kilka ujęć z I Minipleneru Poznańskiego i wrzuciłem do galerii. Nikomu nie będę tłumaczył tytułów, więc nie pytajcie. Link: 1 Miniplener Poznański - galeria

I jedno zdjęcie, które nie trafiło do galerii, ale za to będzie tutaj. Może rozpocznie serię...

Gdzie nocują rowery, 2008

I Miniplener Poznański

2008-07-19T21:41:00.001+02:00

Pierwszy Miniplener Poznański odbył się w piątek w okolicach Starego Rynku. Plener ziścił się w osobie pomysłodawcy i mojej, i mam nadzieję, że będzie się odbywał co jakiś czas, także z większą liczbą uczestników. Zdjęcia z tego pleneru i kolejnych poznańskich będę oznaczał etykietą "Miniplener Poznański". Wszystkich chętnych zapraszam.

Telewizję /cyfr.sat./ oglądają u nas przy świetle /bo wstyd/, 2008

Bez tytułu to też tytuł

2008-07-16T23:31:00.005+02:00

Czy zdjęcie powinno zawsze mieć tytuł? Jeśli obraz jest pełny, nie wymaga przecież komentarza ze strony autora. Jeśli jest wieloznaczny to po co naprowadzać odbiorcę tytułem na konkretne znaczenie? Jeśli jakieś zdjęcie praktycznie nie istnieje bez podpisu, to po co je pokazywać jako zdjęcie skoro tytuł czy inny podpis wystarczy? I po co pisać "bez tytułu"?

Bo tak.

Jestem konsumentem zachodu /słońca/, 2008

Drzwi takie...

2008-07-10T21:55:00.001+02:00

Dzisiaj zdjęcie. Nowe w miarę. Drzwi takie...

Drzwi takie..., 2008

Triumf formy nad treścią...

2008-07-06T21:13:00.001+02:00

Dzisiaj trochę pół żartem, pół serio - walka między formą a treścią...

Triumf Formy Nad Treścią - Czarno Na Żółtym, 2008

Forma fiutku

2008-07-03T20:22:00.001+02:00

Zostałem zapytany, dlaczego nowe zdjęcia, które tu pokazuję są inne niż wcześniejsze, np te z szuflady...

Czerwone 1, 2004

I co mam niby na to odpowiedzieć? Spróbuję może tak...

Od początku mojej znajomości z fotografią bardziej pociągała mnie forma niż treść. Jak tylko opanowałem techniczną stronę zagadnienia na tyle, aby nie przeszkadzała za bardzo, zacząłem poszukiwać formy we wszystkim co widzę, słyszę i przeżywam. Forma uzależnia...

Teraz, nadal będąc uzależnionym od formy, postanowiłem spróbować od drugiej strony - treści. Jakaś forma oczywiście nadal w zdjęciach się znajduje, ale nie jest dominująca. Dlaczego tak? Może dlatego, żeby spróbować czegoś innego? Albo dlatego, że szukam środków wyrazu przemawiających do odbiorcy, który formy nie rozumie? Albo dlatego, aby tchnąć trochę życia w zdjęcia? A może dlatego, że o formie ciężko rozmawiać i raczej nie spodziewam się ożywionej dyskusji prezentując zdjęcie jak powyżej... Raczej spodziewam się dociekań, co sfotografowałem... jakby to była jakaś fotozagadka... nieważne zresztą.

Dla porządku dodam, że nadal robię takie zdjęcia, na których przeważa forma... ale muszą one zazwyczaj trochę przeleżeć w szufladzie, więc może to wyglądać jakbym je porzucił... ale z nałogu się tak łatwo nie wychodzi ;)

Na zakończenie zacytuję:

Paweł Susid "Z przyjaciółką..."

Więcej malarstwa tego autora: Paweł Susid - prawie /almost/ wszystko jest abstr. geome. Zajrzyjcie, bo warto.

Malta 2008 - Arma Theatre - Shpooka Tours - reportaż

2008-06-29T17:18:00.001+02:00

Grupa Arma Theatre pokazała coś z pogranicza przedstawienia i akcji ulicznej.

"Two Syrenka on one street!"
Arma Theatre "Shpooka Tours",2008

"Shpooka Tours" to otwarte na Starym Rynku dość nietypowe biuro podróży. Artyści podeszli do tego biznesu profesjonalnie - każdy klient, a klientem mogła być dowolna osoba lub grupa z publiczności, był przyjmowany w poczekalni i częstowany odpowiednimi napojami zanim trafił do właściwej części biura, gdzie musiał wybrać wycieczkę z dostępnej oferty oraz przebrnąć przez wszystkie formalności.

Cała biurokracja oczywiście wynikała z troski o klienta - obowiązkowe ubezpieczenie, czapeczka, żeby się nie zgubił, sprawdzenie wagi klienta, aby nie przeciążyć pojazdów oraz zapachu, aby nie powodować dyskomfortu współpasażerów. Po tym wszystkim następowało uroczyste wyprawienie klientów na wycieczkę.

Do wyboru było kilka wariantów - Poznań romantyczny, Poznań tajemniczy itp., ale wszystkie miały wspólną cechę - były to wycieczki w samochodzie Syrena, z przewodnikiem jadącym przodem na rowerze, robiącym mnóstwo zamieszania i mnóstwo hałasu przez megafon.

Kierowcy oczywiście byli sprawdzani przed wyjazdem, czy nie wypili więciej niż trzy piwa a obsługa była fachowo wyszkolona w zakresie obsługi pojazdów - posiadali książkę "Naprawa Samochodów FSO Syrena".

Syreny były trzy i woziły chętnych na wycieczki w godz. 19-23. Ja niestety nie skorzystałem.

Arma Theatre - Shpooka Tours - reportaż

Malta 2008 - Puja! "K@osmos" - reportaż

2008-06-29T01:06:00.002+02:00

Dzisiaj długi reportaż z przedstawienia K@osmos grupy Puja! Długi, ponieważ samo przedstawienie było niezmiernie ciekawe i żal mi było odrzucać tak wiele kadrów. Być może, jakby trochę odleżał w szufladzie, to jeszcze bym go skrócił... Mam nadzieję, że nikogo nie zanudzi.

Puja! - K@osmos, 2008

Puja! - K@osmos - reportaż

Nie jestem pewien, czy robienie reportaży ze spektakli teatralnych nie przynosi więcej szkody niż pożytku... napiszę coś więcej, jak to przemyślę...

K@osmos

2008-06-26T23:55:00.003+02:00

Właśnie wróciłem z przedstawienia grupy Puja! - K@osmos... Bardzo mi się podobało - starannie przygotowane, bardzo estetyczne, momentami wręcz sterylne... Aktorzy na niebie wraz z wielką, białą, ażurową kulą... Naprawdę kosmos... A w tle muzyka na żywo, muzyka idealnie dopasowana do przedstawienia... albo odwrotnie... nieważne... kupiłem od nich płytę po przedstawieniu... Jeśli jeszcze nie widzieliście tego przedstawienia to biegiem w piątek na 22:00 pod ratusz.

Puja! "K@osmos", 2008

Więcej zdjęć z festiwalu Malta nie zrobię w tym roku - wysiadła mi stabilizacja w obiektywie i jutro wysyłam do serwisu a nie mam żadnego więcej zooma oprócz kita od 300D (ale za to w wersji "ekskluzywnej" USM dodawanej tylko do czarnych body ;))...

Burnt Out Punks nieźle grzeją...

2008-06-26T20:47:00.001+02:00

Przedstawienie inauguracyjne tegorocznego festiwalu Malta - Burnt Out Punks "Fire Freak" nieźle podgrzało atmosferę. Wprawdzie można by powiedzieć, że to trochę cyrkowe efekciarstwo i próba szokowania na siłę, ale po obejrzeniu muszę przyznać, że to jeden z ciekawszych "spektakli" na Malcie w ogóle.

Całość jest bardzo dynamiczna - punkowcy wchodzą (albo spadają, wskakują, wyłaniają się) po kolei lub grupowo i prezentują najdziwniejsze popisy - od tańca z ogniem i szybowania na linach po przypinanie sobie klamerek na sutki i męski striptease (ale w damskiej bieliźnie i na szpilkach) przy akompaniamencie "Black magic woman". Całość bardzo wizualna, dużo ognia, nieustanny ruch... atmosferę podkreśla żar bijący od sceny i zapach nafty...

A na zakończenie gdzieś za plecami komentarz zatroskanego ojca: "To chyba nie do końca nadawało się dla dzieci..."

Poroże - Burnt Out Punks "Fire Freak", 2008

Nie wiem jeszcze czy będzie seria zdjęć z tego przedstawienia - miałem dość niekorzystną lokalizację i na dodatek, na wielu zdjęciach widać ten paskudny neon... dla zmyłki był wyłączony przed przedstawieniem i nie zauważyłem...

Szuflada

2008-06-26T12:52:00.001+02:00

Dzisiaj z najgłębszej głębi twardego dysku - rok 2002. Wcześniejszych chyba nie skanowałem więc raczej nie będzie nic starszego...

Bez tytułu, 2002

Do poczytania...

2008-06-25T23:23:00.005+02:00

Przy okazji szukania przykładu rozmycia tła znalazłem ciekawą serię artykułów o optyce - w szczególności wadach obiektywów wpływających na rejestrowany obraz. Jest też dość dużo o głębi ostrości, rozmyciu tła, bokeh itp. To chyba najpełniejsze opracowania tych tematów, jakie znalazłem w sieci - bardzo techniczne ale napisane przystępnie i zilustrowane przykładowymi zdjęciami. Jak tylko będę miał wolną chwilę zabieram się do czytania. Mam nadzieję wykorzystać zawarte tam wiadomości do wykorzystania wad obiektywów na moją korzyść. Polecam.

http://www.vanwalree.com/optics.html

Stara gazownia w Poznaniu

2008-06-23T14:34:00.001+02:00

Wstępnie przejrzałem zdjęcia ze starej gazowni i wybrałem trochę na taki jakby reportaż... Zdjęcia architektury będą później, może nawet będę po jednym wrzucał co jakiś czas bo nie mogę się zdecydować co do wyboru...

Stara gazownia - galeria
(dla niewtajemniczonych - akcja zwiedzania starej gazowni w Poznaniu zorganizowana przez Gazetę Wyborczą - pisałem o tym TU)

Punkt widzenia, 2008

Nic

2008-06-22T23:33:00.001+02:00

Dzisiaj lenistwo... odpoczywałem... zasadziłem nowy dąb na bonzai bo stary mi usechł zanim zacząłem go kształtować... i wystarczy.
Mógłbym obiecać jakieś zdjęcia z festiwalu Malta ale jeszcze nie miałem czasu się zająć starą gazownią... Jak nie obiecam to pewnie nie będzie mi się chciało iść.
Cieżko się z lenistwa wyrwać...

Samotnia, 2008

Nerwicy dostanę...

2008-06-20T22:29:00.003+02:00

Odebrałem slajd 120 z fotojokera...

Tak wywołanego slajdu dawno nie widziałem... obcięta pierwsza klatka w połowie a na drugiej jakieś wżery, paluchy i rysy... Dalej znacznie lepiej ale całość raczej nie do zaakceptowania... Obiecałem komuś wysłać jedną klatkę... ta akurat nie jest uszkodzona...

Teraz szukam dobrego wywołania wysyłkowego... Jak nie znajdę to zaczynam zbierać na przystawkę cyfrową...

klatka którą obiecałem na miejscu wykonania

Zapomniałem zmienić obiektyw...

2008-06-20T11:39:00.002+02:00

Wybrałem sie do pubu z portretówką... Trochę ponarzekałem sobie jak to odkryłem ale nic to...

Ogniskowa 55mm jest o wiele za wąska na takie warunki (na cropie to odpowiednik ok 88mm), zazwyczaj zabieram na cyfrze 35mm a na kliszy 35 lub 50mm. 35 też na cyfrze za wąskie... chyba sprawię sobie jakieś jasne 24mm albo nawet 20mm...

Zdjęcia z wpisu "58 sekund - czy fotografia kłamie w żywe oczy" są zrobione właśnie na 55mm, ale musiałem się przesiąść o dwa stoły dalej...

Zazwyczaj nie ma tyle miejsca więc pozostają ciasne kadry...

albo takie...

Następnym razem też wezmę jakiś obiektyw, który się słabo nadaje na te warunki - to bardziej zmusza do poszukiwań zamiast ulegać pokusie łatwego kadrowania...

Radziecki mikroraster i efekt placebo

2008-06-19T19:35:00.003+02:00

Mam w moim canonie 300D radziecką matówkę od zenita ET (dla odmiany od rosyjskiego shakowanego firmware). Matówka ma mikroraster i jest bardzo pomocna przy ostrzeniu manualnymi obiektywami, ale jest niebywale wręcz ciemna. W dzień, gdy jest w miarę dobre oświetlenie i kontrastowy motyw, używa się jej wręcz idealnie... gdy jest ciemno, na matówce jest jeszcze bardziej ciemno i mikroraster w zasadzie staje się bezużyteczny. Mimo to jednak udaje mi się ustawiać ostrość w takich warunkach...
Wczoraj dałem aparat w łapy dwóm takim, co to zdjęć nie robią bez autofokusa i po krótkim instruktarzu przystąpili do zrobienia mi fotki. Na żadnym ze zdjęć ostrość nie jest trafiona... Zacząłem się zastanawiać jak to możliwe, że ja trafiam, widząc tak samo "prawie nic" na tej matówce... To chyba efekt placebo, no bo w końcu mam ten mikroraster po to, żeby ostrzyć w punkt...

Nietrafiona ostrość, ale kolory ładne...
autor: jak się zgodzi to napiszę

58 sekund - czy fotografia kłamie w żywe oczy

2008-06-19T10:43:00.001+02:00

Obskurna knajpa gdzieś w Poznaniu... Mordownia prawie... Siedzę i słucham historii, którą opowiada w skupieniu i zadumie... z wyrzutami sumienia... klimat podkreślają rozbryzgi krwi na ścianie... Portret złoczyńcy...

Tylko że to nie jest prawda...

To zdjęcie zrobiłem 58 sekund wcześniej... wtedy to był normalny wieczór przy piwie... Czy w 58 sekund można się stać kimś innym?

Nieważne...

Fotograf kłamie za każdym razem robiąc zdjęcie...

Fotografia jest zawsze prawdziwa...

Opis jest zawsze zbędny...

Jak zostać podwójnym aktywistą robiąc zdjęcia?

2008-06-17T14:23:00.003+02:00

Wystarczy zostać policzonym jako aktywista przez Gazetę. Dwa razy.

W sobotę Gazeta zorganizowała akcję zwiedzania starej gazowni w Poznaniu. Jest to teren należący do spółek gazowniczych więc normalnie nie jest dostępny dla nieupoważnionych. Na temat słuszności akcji nie będę się wypowiadał, ja poszedłem tam zrobić zdjęcia...

Z takim samym zamiarem zjawiło się tam ok kilkudziesięciu osób z łącznej liczby kilkuset (ponad 500 osób wg gazeta.pl) - wiele z nich przyszło na pierwszą turę zwiedzania i pozostało na terenie gazowni do końca drugiej tury. Wszyscy zostali przez redaktorów gazety zaklasyfikowani jako zwolennicy akcji. Tak więc nieświadomie stałem się zwolennikiem umieszczenia Polskiego Teatru Tańca i nieokreślonej "kultury i sztuki" w budynkach starej gazowni. I to w dwóch osobach.

Panie dziennikarki i Panowie dziennikarze: Jak sami pisaliście przed tym wydarzeniem - było to tylko zwiedzanie, proszę mnie nie klasyfikować tylko dlatego, że tam byłem. Zresztą większość osób przyszła się pogapić, bo to mogła być jedyna szansa obejrzenia tego obiektu.

Poza tym drobnym zgrzytem naprawdę warto było się tam wybrać. Zagęszczenie fotografujących na metr kwadratowy zawstydziło by niejedną wycieczkę japońskich turystów...

Zapewne powstało dużo ciekawych zdjęć. Moje wystawię w galerii www jak tylko je trochę ogarnę...

Rdza...

2008-06-12T12:59:00.003+02:00

Dzisiaj tylko zdjęcie z szuflady...

ile to jest "bardzo długo"?

2008-06-08T22:52:00.007+02:00

Dzisiaj oddałem slajd 120 do fotojokera...

Wywołało to coś w rodzaju lokalnej sensacji na miarę co najmniej tvn... Zostałem pierwszym klientem, który przyniósł film średniego formatu, a moje pytanie "czy wywołujecie film 120 w E-6", spowodowało konieczność przejrzenia całego cennika. Zostałem także poproszony o numer telefonu, na wypadek gdyby jednak nie wołali. Zapytałem także o termin, i będąc przygotowany raczej na "około dwóch tygodni", trochę zwątpiłem gdy obsługująca, bardzo miła i pomocna pani, poinformowała mnie że będzie to "bardzo długo"...

"Bardzo długo" to dokładnie 6 dni roboczych. Pani z obsługi chyba poczuła się trochę niepewnie widząc jak się ucieszyłem z tego terminu i z radością oznajmiłem, że to "zupełnie niedługo"... Zostałem szybko sprowadzony na ziemię bo przecież 6 dni roboczych to pół wieczności...

Jeszcze 3-4 lata temu mogłem wybierać gdzie wywołam slajd, odbiór na następny dzień, możliwość zaramkowania, pocięcia lub nie, można było się dogadać co do forsowania albo zrobić cross processing... Później E-6, szczególnie średni format, zaczęło masowo zanikać wraz z przechodzeniem zawodowej fotografii na cyfrę...

Pamiętam pierwszą rolkę velvii zepsutą przez lab, który nigdy wcześniej mnie nie zawiódł - wręczając mi ją laborant bardzo przepraszał za śmieci które się wlepiły w emulsję, opowiadał że E-6 wołają już dość rzadko, a średni to już prawie wogóle i że to ostatnia rolka którą zrobili i od teraz tylko mały obrazek... Dostałem kadry z jakimiś glutami, w ramach przeprosin 2 rolki Ektachrome E200, których i tak już u nich nie wywołam i pretekst do powtórzenia zdjęć... To był rok 2004 - wiem dokładnie, ponieważ te slajdy, które dostałem w ramach przeprosin, miały termin ważności jeszcze tylko przez 2 miesiące...

Z biegiem czasu było coraz trudniej znaleźć punkt, który wogóle wywoła slajdy 120... a taki, który wywoła dobrze i powtarzalnie to już było raczej nieśmiałe marzenie... robiłem coraz mniej na slajdach... kolorowe negatywy absolutnie nie przypadły mi do gustu i wcale nie było łatwiej z ich wywoływaniem... Pozostały materiały czarno-białe i wywoływanie we własnym zakresie a jakiś czas później zdjęcia kolorowe zacząłem wykonywać cyfrowo... Od października 2004 roku nie zrobiłem ani jednego kolorowego zdjęcia średnim formatem... aż do wczoraj.

Drugi z otrzymanych slajdów oddałem właśnie dzisiaj w fotojokerze - przeterminowany o prawie 4 lata, ale szkoda mi było czegoś innego na test migawki (coś skrzypi ostatnio niemiłosiernie) i test fotojokera.

Na zakończenie rozmowy w fotojokerze zapytałem jeszcze o filmy 120... retorycznie właściwie...

Czy 4 lata to "bardzo długo"?

Jedno z ostatnich zdjęć w kolorze w formacie 6x6 - z serii "Kwiaty niesforne" 2004

W obcym mieście

2008-06-06T16:27:00.002+02:00

Pod koniec marca zdarzyło mi się odwiedzić Wrocław. W zasadzie to pojechałem tam specjalnie aby zakupić obiektyw, którego zabrakło u dystrybutora a wszystkie oferty w internecie okazywały się wirtualne. Oczywiście musiałem ten obiektyw od razu wypróbować więc zrobiłem sobie jednodniowy plener z nowym obiektywem w zupełnie nieznanym mi mieście...

Właśnie po raz kolejny przeglądałem zdjęcia, które wtedy zrobiłem, i pierwsza myśl jaka mnie naszła to, że w Poznaniu (mieszkam tu od urodzenia) bym nigdy nie sfotografował większości tego co wydało mi się godne uwiecznienia we Wrocławiu. Uznałbym na pierwszy rzut oka, że nic ciekawego, że już podobne zdjęcie zrobiłem 100 razy, że taki kadr w tym miejscu zrobiło już pewnie z milion osób...

Niektóre zdjęcia oczywiście zrobiłem tylko dlatego, że nowy obiektyw pokazywał wszystko "bardzo inaczej" i już samo to było wystarczająco nowe żeby zrobić kilka klatek. Jednak do nowej perspektywy przyzwyczaiłem się znacznie szybciej niż do nowego otoczenia i kolejne klatki powstawały raczej z powodu zauważenia czegoś ciekawego.

Problem w tym, że prawie wszystko było ciekawe. Skręcając za róg za każdym razem wyłaniał się zupełnie nowy widok... zwykła ulica, plac, skwer, most, tramwaj... Wszystko nowe, wszystko inne. Dodatkowo nie udało mi się wyzwolić od jakiegoś wewnętrznego przymusu używania nowego obiektywu, więc wszystkie zdjęcia oprócz dwóch zrobiłem szkłem, którego zupełnie nie znałem, chociaż w plecaku obijał się mój ulubiony 55mm f/1,4. Także czas mnie gonił gdyż musiałem wrócić o rozsądnej godzinie do Poznania.

Mimo to część zdjęć, które w dobrze znanym mi otoczeniu nigdy by nie powstały, podoba mi się. Nie są to oczywiście żadne wysmakowane kadry, brakuje w nich dobrego światła, brakuje ciekawych sytuacji i pewnie mają wartość tylko dla mnie, ale gdybym je utracił, brakowało by mi czegoś więcej niż plików na dysku czy plastikowego papieru odbitek z fotolabu...

Przydało by się czasami dla odmiany w taki sam sposób spojrzeć na własne podwórko... tylko jak?

Odzyskiwanie plików raw z Canon EOS 300D (crw) w systemie linux

2008-06-06T00:01:00.008+02:00

Jak pisałem w poprzednim wpisie Canon EOS 40D zniszczył istotne struktury systemu plików na karcie pamięci która była sformatowana w trochę nietypowy ale zgodny ze standardem sposób, a której używałem z Canonem 300D. W tym wpisie przedstawię zdarzenie bardziej szczegółowo od strony technicznej oraz dla mniej zainteresowanych tematem podam gotowe rozwiązanie na wypadek gdyby ktoś znalazł się w podobnej sytuacji*.

*Prawdopodobnie istnieją programy dzięki którym można odzyskać pliki crw szybciej i bezpieczniej. Jeśli interesuje cię tylko odzyskanie plików lepiej poszukaj czegoś innego niż sposób tu opisany. Jeśli chcesz się dowiedzieć czegoś o tym, dlaczego i jak 40D zniszczył dane, budowie pliku crw lub użyciu bardzo uniwersalnego narzędzia jakim jest magicrescue - zapraszam do lektury.

Przyczyna:

System plików używany powszechnie w przypadku kart pamięci to FAT 16 lub FAT 32 będący już bardzo leciwym tworem. Popularność tego systemu plików wynika z jego prostoty oraz obsługi przez starsze wersje systemu Windows. Niestety system FAT był z biegiem lat rozszerzany i poddawany modyfikacjom - Microsoft w zasadzie dodawał do tego systemu co tylko potrzebował nie precyzując żadnego standardu (miłośnikom czarnego humoru informatycznego polecam "Microsoft FAT 32 White Paper", który, gdyby nie prawa autorskie, powinien się w większej części znaleźć tutaj).

W wyniku takiego postępowania wytworzył się "niby standard", który jest "niby obsługiwany" w różnych urządzeniach. W moim antycznym Canonie 300D jest system operacyjny oparty o DOS więc obsługa FAT jest w miarę prawidłowa, w 40D natomiast, podobnie jak w wielu innych urządzeniach, obsługa FAT jest uproszczona i polega na pewnych założeniach w stosunku do struktury systemu plików.

Nie wnikając w motywy producentów sprzętu, które są najprawdopodobniej natury finansowej, mogę zaakceptować takie ograniczenia obsługi systemu plików przez urządzenie, gdyż w większości przypadków nośnik będzie w obsługiwanym formacie a jeśli urządzenie nie będzie w stanie obsłużyć zastanego formatu wystarczy kartę sformatować w urządzeniu z którym ma działać. Jeśli urządzenie nie może poprawnie obsłużyć systemu plików jaki znajdzie na nośniku powinno co najwyżej wyświetlić komunikat o błędzie.

Niestety inżynierowie w firmie Canon nie przewidzieli takiej możliwości albo też księgowi i prawnicy canona stwierdzili że taniej będzie umieścić w instrukcji obsługi informację że należy sformatować kartę w aparacie (lub coś w tym rodzaju - nie chce mi się szukać instrukcji żeby sprawdzić dokładnie) niż zabezpieczyć się przed uszkodzeniem danych użytkownika.

Najmniej zrozumiałym jednak jest dla mnie fakt, że uszkodzenie danych nastąpiło przy próbie wyświetlenia zdjęć - widocznie aparat coś zapisuje na karcie także podczas przeglądania.

Skutki:

Canon 40D nadpisał "niewiadomoczym" (głównie zerami) tablicę partycji, początek partycji łącznie z obiema tablicami FAT oraz wpisy w katalogu głównym. Nie wiem dokładnie jak daleko od początku partycji sięgały zniszczenia - pierwszy plik crw na karcie nie został zniszczony.

Analiza uszkodzonych danych:

Próby odzyskania tablicy partycji nie powiodły się z powodu wyzerowania początku partycji, podobnie programy do odzyskiwania plików bazujące na dostępności tablic FAT i/lub wpisów w katalogu dysku nie miały żadnego punktu odniesienia, natomiast programy odczytujące pliki bezpośrednio z kolejnych bloków dysku nie posiadały obsługi plików typu crw (sprawdzałem tylko programy na linuksa).

Aby wstępnie ocenić prawdopodobieństwo odzyskania danych posłużyłem się programem "recoverjpeg" (używam systemu linux). Jako że 300D zapisuje jpegi wewnątrz plików raw w 2 rozmiarach - miniaturki oraz jpeg do podglądu na lcd, oraz że wasia (shakowane w Rosji firmware do 300D) pozwala wybrać rozmiar jpega zaszytego w pliku raw, możliwe jest odzyskanie zdjęć w formacie jpeg w pełnej rozdzielczości (tak miałem ustawione, oryginalne oprogramowanie zapisuje jpeg w mniejszej rozdzielczości).
Odzyskanie plików jpeg jest tylko półśrodkiem, ale pozwala ocenić stan nośnika - jeśli wszystkie odzyskane zdjęcia w formacie jpeg będą czytelne istnieje duże prawdopodobieństwo że pliki raw także nie zostały uszkodzone.

Odzyskiwanie plików crw:

Uwaga! Zakładam że czytający te słowa posiada odpowiednie umiejętności w zakresie obsługi systemu linux, jeśli coś jest niejasne lub nie czujesz się zbyt pewnie NIE RÓB TEGO gdyż możesz uszkodzić sobie dane nie tylko na karcie pamięci ale także w komputerze. Nie ponoszę odpowiedzialności za jakiekolwiek uszkodzenia wynikające z niewłaściwego zastosowania informacji przedstawionych w tym wpisie.

Opisany tu sposób będzie działał także w przypadku fizycznych uszkodzeń karty jeśli możliwe jest odczytanie nieuszkodzonych bloków do pliku obrazu.

Odzyskiwanie plików oczywiście zacząłem od wykonania obrazu karty pamięci - ten krok jest NIEZBĘDNY - nigdy nie ryzykujcie jakichkolwiek operacji na jedynej kopii uszkodzonych danych.

Jeśli, tak jak w moim przypadku, nastąpiło uszkodzenie informacji a nie nośnika kopię karty można wykonać za pomocą komendy dd, w przypadku uszkodzonych sektorów należało by użyć dd_rescue (najlepiej z opcją zapisywania zer w miejscu nieczytelnych sektorów).
W moim przypadku zgranie karty do obrazu wygląda tak (karta pod /dev/sda):


dd bs=512 if=/dev/sda of=cf.img

Komenda ta spowoduje zapisanie obrazu całej karty do pliku cf.img.
W tym momencie można kartę wyjąć z czytnika i schować w bezpieczne miejsce gdyż dalsze operacje przebiegać będą na pliku obrazu. Jeśli karta miała błędy fizyczne i użyłeś dd_rescue warto zrobić kopię pliku obrazu gdyż drugi raz odczyt może się już nie udać).

Kolejnym krokiem w moim przypadku było użycie recoverjpeg aby oszacować czy dane nie zostały "podziurawione". Ponieważ w plikach raw są dwa jpegi należy podać rozmiar bloku równy 1, przy domyślnym odzyskane zostaną tylko miniaturki.
Krok ten nie jest wymagany do odzyskania plików raw, może też zostać wykonany po odzyskaniu plików raw jeśli niektóre są uszkodzone - istnieje szansa że osadzone w nich jpegi mogły się zachować w całości.


recoverjpeg -d 1 cf.img

To polecenie przeskanuje zawartość obrazu karty i zapisze wszystkie znalezione jpegi do aktualnego katalogu. Wszystkie znaczy WSZYSTKIE, nawet te stare, których już nikt nie pamięta i które znajdują się w ostatnich sektorach - należy przeglądać ze zwiększoną ostrożnością, szczególnie jeśli komuś pożyczaliście aparat lub kartę ;)

Odzyskanie plików crw jest już trochę bardziej skomplikowane. Jeśli nie interesują Cię szczegóły techniczne budowy pliku i sposobu jego odzyskania możesz przeskoczyć tekst aż do "odzyskiwanie plików crw w praktyce".

Plik crw powstał w celu jak najsprawniejszego zapisu przez urządzenia o ograniczonych zasobach (pamięć i czas procesora) i został zoptymalizowany tylko i wyłącznie pod kątem wydajności. Powoduje to że odzyskanie takiego pliku jest trochę bardziej niewygodne niż plików zapisanych w sposób "bardziej normalny".
Plik CRW składa się z nagłówka, dzięki któremu można określić typ pliku, zaraz za nim znajduje się blok danych, za blokiem danych znajduje się katalog określający co znajduje się w bloku danych a ostatnie cztery bajty pliku to wskaźnik początku katalogu. Wszystko działa sprawnie jeśli znana jest wielkość pliku.

Odzyskując dane można oprzeć się na nagłówku pliku aby znaleźć jego początek. Ponieważ mamy do czynienia z aparatem można także założyć że zdjęcia zostały zapisane kolejno jedno za drugim. Założenie takie jest prawdziwe w momencie gdy zdjęcia robione były na pustej karcie bez usuwania. W moim przypadku karta była pusta (wcześniej były na niej zdjęcia i zostały usunięte), pierwsze zrobione zdjęcie zostało usunięte zaraz po zrobieniu (tego zdjęcia nie dało się odzyskać, jedynie zaszyty w nim plik jpeg), kolejne ok 30 zdjęć po kolei (odzyskane wszystkie), jedno usunięte zaraz po zrobieniu (odzyskane w całości) i dalsze po kolei (także odzyskane). Sytuacja może wyglądać nieco gorzej jeśli karta zostanie zapełniona a następnie częściowo zwolniona przez wykasowanie pojedynczych zdjęć - prawdopodobnie część zdjęć nie zostanie odzyskana gdyż mogą się nie mieścić w "dziurze" po usuniętym zdjęciu.

Także koniec pliku można z grubsza określić za pomocą nagłówka - jeśli zaczął się następny plik tzn że poprzedni już się skończył (tak, wiem, porażająco prosta logika ale metoda bardzo skuteczna i pozwala zachować plik nawet jeśli jest niepełny). Taki sposób jest najczęściej wystarczający w przypadku plików mających pełny nagłówek na początku gdyż program otwierający plik najczęściej po prostu odrzuci dodatkowe dane. W pliku crw niestety wszystko liczone jest od końca pliku więc należy się koniecznie pozbyć niepotrzebnych "śmieci".

Do wyznaczenia końca pliku można wykorzystać fakt, że wskaźnik na końcu pliku jest równy wielkości pliku pomniejszonej o wielkość nagłówka i katalogu. W przypadku 300D wydaje się że różnica zawsze wynosi 62 bajty.

Odzyskiwanie plików crw w praktyce:

Niestety nie miałem czasu na dokładną analizę plików crw i zachowania się aparatu więc przedstawione tu rozwiązanie może wymagać modyfikacji.

Do odzyskania plików postanowiłem użyć programu "magicrescue" (link do strony domowej w tej chwili nie działa, prawdopodobnie program jest dostępny w repozytoriach wielu dystrybucji linuksa)

Program ten skanuje dysk lub plik obrazu szukając wzorca pliku (np nagłówek) a po znalezieniu przesyła go do skryptu lub programu który musi zadbać o wydobycie szukanej treści z podanych danych.
Utworzenie wzorca pliku dla magicrescue polega na utworzeniu nowego pliku w katalogu "recipes" (katalog ten może się znajdować w jakimś dziwnym miejscu jeśli magicrescue pochodzi z pakietu - w debianie jest to /usr/share/magicrescue/recipes).

plik crw:


# Extracts crw images.
# Depends on perl: http://perl.com
6 string HEAPCCDR
extension crw
command crwextract.pl > "$1"
min_output_file 20

Jak widać plik określa wyszukanie ciągu znaków "HEAPCCDR" na 6 bajcie od początku bloku (odczyt jest blokowy gdyż tak są zapisywane pliki na dyskach)

należy także dodać plik crwextract.pl do katalogu tools (w debianie /usr/lib/magicrescue/tools i symlink /usr/share/magicrescue/tools)

# W tym miejscu pragnę przeprosić wszystkich miłośników perla, programistów i estetów za ten kod ;) zależało mi na szybkich rezultatach a teraz nie mam motywacji żeby go przepisać (jeśli brakuje wcięć, spowodował to edytor tego bloga).

Jeśli Twoje pliki crw bywają większe niż 12MB lub mniejsze niż 5MB zmień odpowiednio $max_file_len i $min_file_len. Wartość $magic_offset możesz łatwo znaleźć jeśli posiadasz pliki crw ze swojego aparatu - wystarczy otworzyć hex-edytorem i sprawdzić wartość w ostatnich czterech bajtach (little endian). Różnica wielkości pliku i tej wartości to właśnie $magic_offset. Zmienna ta jest kluczowa dla działania skryptu gdyż jej nieprawidłowa wartość spowoduje niewykrywanie końca pliku i tym samym niemożność otwarcia plików crw. Wszystkie pliki które sprawdzałem na dysku i te odzyskane mają $magic_offset = 62 (pliki Canon eos 300D).

crwextract.pl


#!/usr/bin/env perl
use strict;

use Fcntl qw(:seek);

my $max_file_len = 12*1024*1024;
my $min_file_len = 5*1024*1024;
my $magic_offset = 62; #dla EOS 300D

my ($buf, $len, $type, $rlen, $i);
my $byte1 = 0;
my $byte2 = 0;
my $byte3 = 0;
my $byte4 = 0;

$rlen = 512;

read(STDIN, $buf, 512) == 512 or die "header read error: $!\n";
substr($buf, 0, 14) eq "II\032\000\000\000HEAPCCDR" or die "bad magic\n";

print $buf;
my $written = $rlen;

while (read(STDIN, $buf, $rlen) == $rlen) {

if (substr($buf, 0, 14) eq "II\032\000\000\000HEAPCCDR") {
sysseek STDIN, -$rlen, SEEK_CUR
 or die "seek error";
exit 0;
}
if ($written > $min_file_len) {
#checking for file end
for($i=0;$i<$rlen;$i++){
 $byte1 = $byte2;
 $byte2 = $byte3;
 $byte3 = $byte4;
 $byte4 = unpack('C',substr($buf,$i,1));
 my $val = (($byte4<<24)+($byte3<<16)+($byte2<<8)+$byte1)+$magic_offset;
 if($val == ($written+$i+1)){
   print(substr($buf,0,$i+1));
   exit 0;
 }
}
}
print $buf;
$written += $rlen;
if ($written > $max_file_len) {
print STDERR "File too long, aborting\n";
exit 1;
}
}

Plik crwextract.pl powinien mieć uprawnienia do uruchamiania przez użytkownika który będzie uruchamiał magicrescue:


chmod a+x /usr/share/magicrescue/tools/crwextract.pl

Po przygotowaniu plików można uruchomić program:


magicrescue -r crw -d katalog_docelowy cf.img

Skrypt crwextract.pl i plik recipes/crw powstały na bazie plików załączonych do magicrescue i są na licencji GPLv2.

Powodzenia w odzyskiwaniu zdjęć. Jeśli masz jakieś pytania dot. odzyskiwania danych umieść je w komentarzu lub wyślij mail jeśli to pilna sprawa. Nie odpowiadam na pytania związane z obsługą linuxa a w szczególności konkretnych dystrybucji.

Jeśli szukasz czegoś o odzyskiwaniu plików cr2 zapisywanych przez nowsze wersje aparatów canona: dobra wiadomość jest taka, że odzyskiwanie powinno być łatwiejsze gdyż pliki podobno są w formacie zgodnym z tiff (tylko zawierają inną informację o obrazie), zła natomiast jest taka, że gotowe rozwiązanie opublikuję dopiero jak 40D mi popsuje kartę z własnymi zdjęciami ;)

Na koniec jedno z odzyskanych zdjęć (miałem promile więc pewnie krzywe ;) )

Canon 40D zniszczył mi dane na karcie.

2008-06-05T12:29:00.006+02:00

Zepsuł. Zepsuł bardzo, tak bardzo że przez chwilę myślałem że już po zdjęciach... Ale po kolei.

Karta to stara CF 512MB, której używam zazwyczaj z Canonem 300D. Każdy kto używał tego aparatu przez dłuższy czas wie jak powolne jest zapisywanie i przeglądanie plików RAW (jpeg jest mniej powolne ale i tak wymaga wielkich pokładów cierpliwości). Zapewne znaczna część użytkowników 300D wie że formatując kartę pamięci w komputerze i podając większy rozmiar klastra można uzyskać znaczącą poprawę wydajności zapisu i odczytu karty w tym aparacie. Niektórzy wiedzą także że 300D działa pod kontrolą systemu DOS, dzięki czemu obsługuje bezproblemowo karty sformatowane w taki sposób w komputerze...

Zdjęcia na karcie pochodziły z 300D. Zrobiłem je wieczorem i chciałem przejrzeć w domu, ale że było ok 60 klatek stwierdziłem, że szybciej je przejrzę przekładając kartę do 40D (Na przyszłość: jeśli pijesz piwo a później masz jakieś pomysły dotyczące danych cyfrowych to zrób najpierw kopię bezpieczeństwa). Nawet przeszło mi przez myśl że 40D może tych zdjęć nie pokazać lub coś zepsuć w systemie plików jeśli zrobię zdjęcie ale przecież nie powinno nic się stać od samego przeglądania...

Włączyłem aparat, nacisnąłem "play", zobaczyłem na ekranie ostatnie zdjęcie z karty i aparat się zawiesił...

Po ponownym włączeniu komunikat "No images"... podobnie w 300D.

Szczegółowa analiza wykazała że 40D nadpisał tablicę partycji i obie kopie FAT ale zdjęcia zostały. Niestety żaden z programów do odzyskiwania do których miałem dostęp sobie z tym nie poradził (nieznany im jest format crw a wszelkie informacje dot rozkładu plików na nośniku zostały zniszczone). Szybkim rozwiązaniem jest linuksowy recoverjpeg, który wyciąga jpegi zaszyte w raw i dzięki temu można sprawdzić czy warto w ogóle kombinować dalej. Z plikami crw już jest trochę trudniej, tym bardziej że są zapisywane "od końca pliku".

Udało mi się je odzyskać za pomocą magicrescue i skryptu w perlu do odnajdywania końca pliku. Dokładny opis w którymś z następnych postów.

Na koniec ostrzeżenie:

UŻYWAJ KARTY TYLKO Z JEDNYM APARATEM (najlepiej przed użyciem sformatować w aparacie żeby na pewno system plików był zgodny z oczekiwaniami aparatu).

Początek...

2008-06-05T11:32:00.006+02:00

Pierw Nic Nie Było. Była zatem Pierw Nica; Pierwnica-Niebyta, zwana też Niebyłą albo Niebułą. Co było przed ową Niebułą-Pierwnicą, tego nikt nie wie.
(Czesław Białczyński, Mitologia Słowiańska)

Blog będzie prawdopodobnie o fotografii, technice fotografowania oraz technologii na różne sposoby związanej z fotografią, cyfrowym przetwarzaniu obrazu, linuksie w amatorskiej fotografii oraz wszystkim innym co uznam za stosowne i będę miał dość czasu i chęci aby opisać. Posty będą bardzo różnorodne - od luźnych uwag na tematy ogólne do bardzo wnikliwie traktujących pewne zagadnienia techniczne, bardzo nieregularne - nie chodzi przecież o to żeby codziennie coś napisać tylko żeby przekazać coś wartościowego, szczególnie jeśli zagadnienie wymaga eksperymentów i przygotowania przykładowych materiałów, bardzo krótkie lub bardzo długie, bardzo ciekawe lub bardzo nudne, szeroko komentowane lub przechodzące bez echa...

W tym miejscu chciałbym prosić o kulturalne komentarze, nawet jeśli nie na temat, oraz o szacunek w stosunku do współkomentujących i nieużywanie argumentów niemerytorycznych w dyskusji. Komentarze które uznam za niestosowne zostaną skasowane.

Zapraszam.